bogowie

[karenka]

 

kiedy ponad uniosę powiekę,
i w pośpiechu pobiegnę donikąd,
przedtem chwilą się jeszcze nacieszę,
co mi czas podarował na dzisiaj.

 

świat pod stopy rzuca obficie,
tanie wizje z pierwszego tłoczenia,
mami lukrem myśli ostygłe,
bez pardonu wciskając schemat.

 

często rządzą umysły przewrotne,
jakieś marne światowe idee,
i tak dziko bez końca się mnożą
w człeczej głowie, w duszy i w ciele.

 

sprytne sztuczki wabików codziennych
autostradę tworzą do piekła,
wtedy liczy się pierwsza sekunda,
za impulsem wszystko wymięka.

 

jednak w sercu wyryte są słowa,
co tęsknotą o duszę się biją,
oczy skruchą się w żalu zasmucą,
nim się rzucisz w ramiona po miłość.

[andrew]

@karenka

...

wróble na drzewach

nie kalkulują

podarowanym czasem

się radują

 

miłość wypatrują 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[karenka]

@andrew

Dziękuję za tak trafną refleksję. Chyba właśnie tego możemy uczyć się od wróbli – mniej kalkulować, więcej cieszyć się podarowanym czasem i nie przestawać wypatrywać miłości. Miłego popołudnia życzę

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@karenka

 

Piękny wiersz o walce, jaką każdego dnia toczymy z chaosem i powierzchownością współczesnego świata. Świetny jest ten kontrast między „tanimi wizjami z pierwszego tłoczenia” a głęboką tęsknotą serca, która na szczęście ostatecznie wygrywa.

Ten wiersz działa jak literacki hamulec bezpieczeństwa - zmusza do refleksji, budzi ze snu i przypomina, gdzie tak naprawdę bije źródło prawdy.

Ostatnia strofa przynosi ukojenie i nadzieję. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - i w pośpiechu pobiegnę donikąd, - i to mi się podoba donikąd na luzie - 

                                                                                                                                         Pzdr.zachodzącym słońcem.