List z drogi

[wiedźma]

 

Zatrzymana na poboczu 

 

Kawa wystygła 

 

Deszcz bębni w uszach

 

 

Droga przed 

 

Droga za 

 

I środek

 

Tu

 

Teraz 

 

 

Wyprzedzanie nie ma sensu

 

Każdy jedzie swoją prędkością

 

A mety nie ma 

 

 

 

Błoto na butach

 

Dobrze

 

Znaczy było w drodze

 

Nie stało 

 

 

 

Zostaje 

 

Oddech 

 

Gwiazdy

 

 

więc bądź

 

Jedź dalej

 

Powoli

 

Do przodu

 

 

Świt przyjdzie 

 

Nawet po najdłuższej nocy

 

Nawet po największym błocie 

 

--------------
Dla Haliny Poświatowskiej, która ostatnio skradła moje serce. 

 

 

Edytowane 12 godzin temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@wiedźma

...

świt

nie tylko przyjdzie

przyniesie

koszyk papierówek

 

poczęstuje

 

i robaki

nie będą straszne 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[wiedźma]

@andrew
Dziękuję za ten koszyk.
Niech ten świt przyjdzie do nas wszystkich.
Miłego dnia!

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[karenka]

piękny obraz zatrzymania w drodze... jest tu dużo ciszy, pokory i mądrości...pozdrawiam słonecznie*)

[wiedźma]

@karenka dziękuję za piękne odczytanie. Jest inspirowany prozą życia i bardzo trafnie odczytaną pokorą, ciszą  :)

Cieszę się, że tak to odbierasz. 

Pozdrawiam z uśmiechem;)

 

[LessLove]

@wiedźma Twój wiersz jest "Poezją drogi", jest jak "Filmy Drogi". Klimat refleksji i "zdjęcie chwili" w dniu, a dnia w życiu.

 

Jeżeli w naszej Drodze oddalamy się od banału, a zbliżamy do sensu, do mądrości, to warto się zatrzymać, przy kawie, poczuć aromat Miejsca, w którym jesteśmy, przed podjęciem Drogi na nowo. A może to będzie już Droga Nowego Człowieka?

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[wiedźma]

@LessLove masz rację. O tym jest ten wiersz. Jest inspiracją z życia. Ktoś kiedyś mi powiedział, że odnaleźć swoj " świt" to znaczy znaleźć siebie w sobie.  Czasem droga Nowego Człowieka zaczyna się od jednej chwili.

Dziękuję, bardzo trafny i dający do myślenia komentarz. 

[Berenika97]

@wiedźma

 

Piękny tekst! Ta metafora „błota na butach” jako dowodu na to, że się idzie i doświadcza, niesamowicie do mnie trafia. Zatrzymanie na poboczu jest koniecznym momentem na złapanie oddechu i zyskanie dystansu. Brzmi jak pochwała własnego tempa w świecie, który wiecznie gdzieś pędzi.