Martwa natura i kruk

[Mel666]

Brzozy zapłakały
dzisiaj w nocy.
O 3:16
obudziło mnie łkanie.

 

Igła wbita w korzeń.
Transfuzja mojej krwi.
Cmentarne drzwi.

 

Sowy zahukały.
Mech objął szyję.
Otula do snu.

 

6:35
Krzyki ambulansu.
Kruk zadzwonił.
Wybrał numer alarmowy.
Próbował reanimować.
Nie wiedział jak.
Zapłakał.

 

Iskra zgasła.

Edytowane 3 godziny temu przez Mel666 (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Mel666

 

Znakomity tekst, który niezwykle mocno działa na wyobraźnię - to zderzenie dwóch światów- lirycznej, mrocznej natury z brutalnym realizmem odchodzenia. Zaskoczyło mnie przełamanie klasycznego archetypu kruka - zazwyczaj zwiastuna śmierci, który tutaj, w swojej pełnej rozpaczy, niemal ludzkiej bezradności, desperacko próbuje ratować życie.

Wprowadzenie precyzyjnych ram czasowych (3:16, 6:35) dodatkowo potęguje wrażenie bezlitosnego odliczania do momentu, w którym tytułowa "iskra zgasła". Bardzo przejmujący utwór.

[Mel666]

@Berenika97 bardzo dziękuję. Odczytałaś świetnie to, co miałam na myśli.

Pisząc, nigdy nie jestem pewna.....

Edytowane 2 godziny temu przez Mel666 (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@Mel666 piszesz o transgresji, doświadczeniu granicznym wybijającym z codzienności

 

bardzo trafny jest tu dobór kruka -

totemu towarzyszącemu nagłym wydarzeniom wybijających ze zwykłości, z poczucia bezpieczeństwa

 

to że kruk pragnie pomóc, jest odzwierciedleniem szoku percepcyjnego 

 

ciekawe jest spostrzeżenie Bereniki, a ta Mroczna natura z ptakiem dobrze odzwierciedla szok

i traumę 

bardzo sugestywne, włosy dęba stają, gęsia skórka na karku!

Edytowane 1 godzinę temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)