nadściana

[Migrena]

 

 

 

nadściana

 

 

dom nie był stary
stare były tylko dźwięki
reszta udawała że jeszcze ma sens

każdej nocy o trzeciej siedemnaście
po drugiej stronie ściany przesuwało się krzesło
powoli
drewno zgrzytało tak jak zgrzytają zęby człowieka który od dawna nie śpi

zrozumiałem że ściana nie oddziela pokoi tylko ludzi którzy jeszcze się nie wymienili

kiedy gasiłem światło
ciemność nie zapadała
ona wracała
jak coś co wcześniej mieszkało tutaj
i tylko na chwilę udawało
że odeszło

sądziłem że ściana oddziela mnie
od tamtego mieszkania
nie wiedziałem jeszcze
że ona oddziela mnie
od czegoś co jest we mnie

sąsiedzi mówili że mieszkanie stoi puste od lat
wierzyłem im
łatwiej uwierzyć w pustkę niż w coś co cierpliwie czeka

aż pewnej nocy usłyszałem kaszel
krótki
mokry
grząski od flegmy
jakby ktoś zakrztusił się własnym oddechem

potem coś spadło i jeszcze długo podłoga nie mogła przestać tym być

przyłożyłem ucho do ściany
tynk był ciepły
od środka
jak skóra chorego zwierzęcia

dom od środka oddychał
kimś kto jeszcze nie miał imienia

kiedy chciałem cofnąć dłoń ściana zatrzymała ją na ułamek sekundy
jakby sprawdzała czy nadal mam puls

obudziłem się z ręką przyłożoną do tynku
to nie była moja pozycja
to była czyjaś decyzja wykonana przeze mnie

oddech
powolny chrapliwy
ktoś uczył się oddychać moim ciałem

nie było słów
tylko coś co próbowało nimi zostać
mokre mlaskanie języka który dawno zapomniał ludzkiej mowy

pod tynkiem coś drgnęło
z drugiej strony
ktoś poruszył się pierwszy

któregoś dnia obudził mnie ból zęba
korzeń próbował zmienić adres
pochyliłem się nad umywalką
i ząb po prostu wypadł
bez krwi
bez oporu
tylko przezroczysta nić między nim a moimi ustami

na korzeniu nie było nic
po drugiej stronie ściany
ktoś dotyka językiem pustego miejsca

na porcelanie został ciepły ślad
stygł wolniej niż powinien

lustra zaczęły się spóźniać
najpierw o mrugnięcie
potem o oddech
aż zobaczyłem siebie stojącego w pokoju zanim wszedłem

nie wszedłem od razu
stałem i patrzyłem jak czekam na siebie

niektóre noce miały w sobie cudzy ciężar
jakby ktoś siedział na mnie zanim zasnąłem

kiedy rozbiłem ścianę nie było cegieł
była ciemność która pamięta dotyk

usiadłem
bez decyzji
bo krzesło było gotowe wcześniej niż ja

wtedy usłyszałem swój głos z miejsca którego nie widziałem:
nie odwracaj się

za mną ktoś oddychał
powoli
jakby sprawdzał czy jeszcze należę do siebie

odwróciłem się tylko w środku
na zewnątrz zostałem nieruchomy
bo niektóre ruchy dzieją się wcześniej niż ciało

ściana przestała istnieć jako granica
stała się miejscem przejścia

ściana nie pęka od wilgoci
pęka dopiero wtedy
gdy po obu stronach zaczyna bić to samo serce

od tamtej nocy boję się tylko tego
że mogę być złą stroną

że to nie ja słyszę krzesło
tylko ktoś słyszy mnie






 

Edytowane 12 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@Migrena oj można brać przykład z ciebie z pisania:)

[Migrena]

@violetta

 

miło przeczytać takie slowa

 

dziękuję:)

 

 

[Poet Ka]

@violetta @Migrena- Wy mnie obydwoje inspirujecie! każde z Was pisze inaczej- a jednak jest to piękne i wartościowe!

@Migrena przerosłeś samego siebie w tym wierszu- ten... jest najlepszy!

[viola arvensis]

@Migrena jakby psychodeliczna wizja. Utwor mroczny, gęsty od  ciekawej treści i  fantastycznych metafor . Wielowarstwowy i wielowymiarowy.

Wciąga jak moje sny

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

albo jak las nocą.. 

 

Będę się zaczytywać jeszcze długo, w Twojej niesamowitej wizji.

 

Edytowane 11 godzin temu przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Poet Ka @Poet Ka

 

Poe:)

 

dzięki wielkie:)

 

tylko że z mojego mieszkania......zniknęło krzesło

 

ukłony dla Ciebie:)

 

 

 

 

 

[Migrena]

@viola arvensis

 

 

czytasz mój tekst jak ktoś wymarzony

 

ja tu się użeram ze skutkami przeżywania horroru somatycznego a Ty piszesz że jest dobrze?

 

to jak tu Cię nie kochać?

 

ten cały mój weird fiction to tylko preludium do Twojego komentarza

 

 

który bardzo mi się podoba:)

 

dziękuję:)

 

 

 

 

 

 

 

[Poet Ka]

@Migrena

bardzo trafne (krzesło -konkret, dematerializacja-metafizyka)

 

bo w twojej poezji jest konkret

i precyzja- tylko że zostały całkowicie pokonane, rozłożone na czynniki pierwsze przez metafizykę 

 

lektura utworu przywołała wspomnienie o kimś, kto odszedł ;)

 

 

[Poet Ka]

@Migrena kawał Ciebie w tym wierszu... mimo że piszesz o utracie tożsamości i dematerializacji... takie są właśnie czary

[andrew]

@Migrena

...

czasami udaje się 

zobaczyć czuć 

to 

to co kiedyś kiełkowalo 

żyło kwitło 

zostawiło 

nieprzemijajace ślady 

 

było a nas 

może nawet nami 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

[Sylwester_Lasota]

Alicja w Krainie Czarów 

 

przysiadła

 

wysiadła

 

po drugiej stronie lustra

 

poczuła się pusta

 

 

Zdrowia! :)

 

 

[Poet Ka]

@Sylwester_Lasota świetny komentarz- tak dobry- że poza krzesłem, zniknęło i lustro

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 2 godziny temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@Migrena jest dobrze i bedzie jeszcze lepiej.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak naprawdę z cierpień i zmagań powstają najpiekniejsze, najciekawsze wiersze.

Poeta musi czasem cierpieć, żeby był twórczy, ciekawy i wyjątkowy. 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@viola arvensis

 

Ty jesteś moim Aniołem

 

a ja już nie chcę cierpieć 

 

nie muszę pisać ale chcę być szczęśliwy

 

niech świet pokaże mi teraz swoje słodkie oblicze

 

Twoje

 

i niech Ortolan wyśpiewuje swoje piękne kawałki

 

nawet te które fascynowały Bethovena

 

proszę

 

 

 

 

 

@andrew

 

wielkie dzięki za Twoje miłe słowa

 

badź szczęśliwy:)

 

 

 

 

 

 

 

@Sylwester_Lasota

 

Sylwestrze

 

zniknęło wszystko 

 

łącznie z Alicją

 

ale nie tą naszą świetną Alicją bo ta pewnie bawi się ze słońcem gdzieś na plaży świata 

 

ale ta od Lewisa Carrolla

 

lustra też nie ma

 

tylko samotne krzesło

 

 

 

dziękuję bardzo za wspaniały komentarz

 

pozdrawiam Cię:)

 

 

 

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@Migrena poeta bez pisania nie może byc szczesliwy w pełni, bo to część jego jestestwa!  

[Migrena]

@Poet Ka

 

 

Poe:)

 

Ty jesteś wspaniałą poetką i świetną komentatorką

 

widzisz dużo więcej......to wiesz

 

bo co tutaj się stało?

 

zniknęło lustro 

 

zniknęła Alicja

 

zniknęło krzesło

 

o ścianie zapomnijmy dla własnego dobra

 

ale zniknęła też przestrzeń

 

oboje znaleźliśmy się w jakiejś Machiavellicznej nadprzestrzeni

 

ja bez butów chociaż na szczęście nie ma tu żadnej podłogi 

 

nie zimno Ci?

 

spróbujemy wrócić?

 

może Poe tym tramwajem z Twojego wiersza

 

"tramwajem zwanym pożądanie" Tennessee Williamsa?

 

 

już dobrze

 

to nasz przystanek

 

droga mleczna

 

słońce

 

planeta ziemia!

 

wróciliśmy!

 

 

 

 

dziękuję Poe za Twoje komentarze i uwagi

 

z wielką przyjemnością Cię czytam:)

 

serdeczności dla Ciebie:)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

@viola arvensis

 

 

Wiolu:)

 

Twoje słowa przypomniały mi Rilkego

że najważniejsze   w pisaniu nie jest samo tworzenie lecz to czy człowiek potrafilby bez niego żyć

 

 

i chyba właśnie dlatego poezja tak długo zostaje między ludźmi

bo czasem jedno zdanie potrafi ocalić   czyjeś milczenie

 

a Twoja poezja ma w sobie hipnotyzujący magnetyzm poetyckiej duszy

 

jesteś piękną poetką

 

to ja ze swoimi wierszami za Tobą jak szalupa za transatlantykiem

 

dziękuję:)