Wędrówka troci

[Lidia Maria Concertina]

Dryfuję na tafli głodu

Jako materac – ciało.

Nie, nie zjem cię teraz żywcem.

Zjem jako deser na obiad

Wciąż: nieustanność, za-małość

 

Polećmy na Islandię!

Tam słońce zawsze siąpi!

Nie chcesz okazać uczuć.

Potrafisz jedynie wątpić.

 

Tatuaż z nieziemską kulą.

Znów nie chcesz nic powiedzieć.

Gdzie byłeś przez „resztę życia”?

Chyba jest lepiej nie wiedzieć.

 

Czekamy.

Na football i chipsy w kosmosie.

Na ziemi – fałszywe struny

Czekamy?

I jak z nich można wydobyć:

i kamień i aksamit?

 

Czynna apteka?

Pójdź proszę i poproś - o dobrą 

sól na rany

 

Za oknem: ludzkość i Stwórca

On łaskaw,

"tamci" - podli, przebiegli

 

Cóż.

Bóg im błogosławi ...

 

... Być może jest zakochany?

 

[Charismafilos]

@Lidia Maria Concertina dużo ciekawych porównań i nawiązań... i jakieś napięcie rozedrgane.

[Poet Ka]

@Lidia Maria Concertina niebanalny wiersz, metafory i wizje nieskażone kliszami i schematami

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - wielki wiersz  - zaciekawił - 

                                                                Pzdr.wieczorowo.

[Berenika97]

@Lidia Maria Concertina

 

Niezwykle poruszający zapis emocjonalnego dryfu. Połączyłaś  intymny, wręcz bolesny chłód w relacji z perspektywą kosmiczną i boską. Puenta o zakochanym Bogu, który wybacza podłej ludzkości w kontraście  z trudną miłością z początku wiersza jest świetna.

Tytułowa troć płynie pod prąd - i ten wiersz też idzie na przekór prostym emocjom. Super!