Gdzie rdzewieją miecze: 102. Mądrość, która nic nie zmienia

[Łukasz Jurczyk]

102. Mądrość, która nic nie zmienia

(narrator: starzec z Cyropolis)

 

1.

 

Wiem, że spiskujecie.
Zawsze zaczyna się
od cichych szeptów.

 

2.

 

Synu, wojna wraca
jak zły dług —
nawet, gdy go spłaciłeś.

 

3.

 

Najemnicy piją,
plują na nasze mury —
to łatwo nienawidzić.

 

4.

 

Gdy pies wojny się panoszy,
ludzie zapominają,
kto naprawdę gryzie.

 

5.

 

Pogromcy szachinszacha
nie zatrzymasz ręką
pełną kamieni.

 

6.

 

Dom jest kruchy —
łatwo go podpalić,
trudniej odbudować.

 

7.

 

Pamiętaj o dzieciach —
ognia nie zapytasz,
kogo najpierw pożre.

 

8.

 

Synu, jeśli pójdziesz,
ja też pójdę —
choćby tylko, by cię pochować.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Tekst jest niezwykle przejmujący.

Tym razem narratorem jest starzec z Cyropolis, miasta w Sogdianie (Azja Środkowa), które zbuntowało się przeciwko Aleksandrowi Wielkiemu.

 

Starzec ma racjonalne spojrzenie na sytuację- uświadamia synowi, że rzucanie kamieniami w armię, która podbiła największe ówczesne imperium, to czyste samobójstwo. Wskazuje na dramatyczną dysproporcję sił.

Fantastyczny jest tytuł - narrator posiada życiową mądrość, widzi szerzej i rozumie konsekwencje buntu. Jednak jego mądrość "nic nie zmienia", ponieważ nie jest w stanie powstrzymać gorącej 

krwi i młodzieńczego buntu swojego syna. Emocje i poczucie niesprawiedliwości wygrywają z logiką i doświadczeniem.

Starzec zauważa też, że w chaosie wojny zacierają się granice tego, kto jest prawdziwym wrogiem. Buntownicy myślą o chwale, starzec myśli o kosztach - wie, że wojna uderzy w najbardziej bezbronnych - w dzieci.

 

Ale na końcu miłość ojcowska wygrywa - wie, że bunt skończy się klęską, ale nie odwraca się od syna. Godzi się na śmierć, byle nie zostawić syna samego w jego tragicznym błędzie.

 

Dla mnie to niezwykły, uniwersalny  manifest antywojenny.

 

Rzucasz kamieniem 

W pana całego świata.

Śmierć się uśmiecha.