Bez poruszenia

[karenka]

 

Mówiąc czasami jak do pustej ściany,
w której nie zadrży ciche poruszenie,
można by składać najmędrsze wyrazy,
nic to — nie skruszą się twarde kamienie.

 

Skąd to w posągach takie lubowanie,
gdzie nie kołysze się mała rozterka,
i łza nie popłynie po kamiennym licu,
nie zatli się w oku najlichsza iskierka.

 

Mówiąc do serca, a tu serca nie ma,
jedynie opoki twarde jak ze skały,
i te, co drwiną wyrzeźbione usta,
które życzliwie się nie uśmiechały.

 

Wieczne posągi, kwitną złote miasta,
próżność zachłanna tworzy epopeje,
a arystokracja zbrojna jest i twarda,
tobie pozostało mieć tylko nadzieję.

 

Jeszcze się oczy otworzą nikczemne,
i chłodne twarze pobledną z wrażenia,
przecież naprawdę mogło być tak pięknie,
gdyby te serca nie były z kamienia.