„Błądzić”

[wrzosyicynamon]

Każdy tak uparcie gonił

nikt do ucieczki się skłonił.

jakby w ludzkim korku skorup czekamy.

ale nigdy głębiej się nie zastanawiamy.

 

Ona jest w nim zakochana

Każdym gestem uradowana.

Nie wieży w książkowe przestrogi

Wydawców to przecież są wymogi.

Kto by się dziwił, myśl się nasuwa

Morałami nikt się nie zatruwa.

 

On pierwszy raz zaufaniem obdarzył

Nigdy o miłości nawet nie marzył.

Spuścił ze swojej skorupy spojrzenie

Przypomniał mamy ostatnie westchnienie.

Kto by się mu dziwił, myśl się pojawia

Życie szczęścia dwa razy nie odmawia.

 

 I Kobiety, i mężczyzny krzywda powraca

Lecz miłość z nużącego toru wywraca. 

Oboje na długo szczerze nie pocałują

jednakże wątpię, czy czegokolwiek żałują. 

[piąteprzezdziesiąte]

@wrzosyicynamon

Jeśli to początek drogi poetyckiej, to pamiętaj, żeby w przyszłości unikać rymów gramatycznych, czyli czasownik-czasownik, przymiotnik-przymiotnik.

Twój wiersz jest bardzo przeczasownikowany, ale początki takie są. Zamiast lajka zostawię

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Powodzenia!