Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Pierwsza zwrotka całkiem do wymiany. Po pierwsze: bardzo nie lubie, kiedy ktoś bez większego powodu ładuje takie słowo, jak "chyba". "Chyba" sugeruje, że masz jakieś przesłanki by sądzić że jest tak-a-nie-inaczej, a jednak coś z pewności tej Cie wytraca. Sadzac po kontekscie, to tym czyms jest ukazana w dalszej czesci sytuacja liryczna, tylko nie bardzo wiem, jak ona może negować, bądź podawac w watpliwość fakt twojego jestestwa, czy jego ultymatywność (amfiboliczne "nie do końca"). Kolejny mój zarzut do tej zwrotki jest calkiem kartezjanski - "jedyne w co nie moge watpic to w to ze watpie, a jak watpie to znaczy ze jestem". Może to moja wina, że zamknalem sie w ramy tego rozumowania, ale to tylko dlatego, ze od czasow wymienionego filozofa, nie zostalo one obalone. Poza tym, ta pierwsza zwrotka, jej niejednoznaczność owocuje dalej lawinowym efektem dowolności interpetacji (w negatywnym sensie), co calkiem rozmazuje sens wiersza. Nie pomoże nawet zabawa orientacja (koniec-środek) i ciekawie brzmiaca puenta.

Upał rujnuje mózgi i czas reakcji kierowców. Wysmaża na kamieniu skwierczace natchnienia.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...