Amnestia 1947

[MIROSŁAW C.]

 

Maryja Panna

rozpruła się

od kościelnej wieży

do krat celi (pseudonim ją przerósł)

aby przypomnieć mi

kim jestem

 

przy gazecie 

na stronie poświęconej nekrologom

oczy zachodzą łzami

rozchadzam 

w ciszy 

 

słowa 

 

przedwojnie powojnie

powojnie ...

 

pierdolę 

wszystkie moje ja

 

w blaszanym pudełku po landrynkach

darmowe bilety do kina

(każde zgnije

w swoim filmie) 

 

a w podbrzuszu

bochen czarnego chleba 

ze znakiem krzyża

 

tu się kończy 

 

życie 

 

 

 

[Stracony]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rok 47 , to też rok powrotu mojego Ojca z Wielkiej Brytanii po demobilizacji. Wrócił, bo rodzina pisała, że nie jest źle. Później meldował się co chwila na UB. Właśnie pudełko po landrynkach, kilka żyletek nowych jeszcze Wilkinsona, worek British Army Kit Bag- to pamiątki pozostałe po tym okresie. No i jeszcze medal "Bolonia". 

Wzruszające, że piszesz o tych czasach, chodź o wydarzeniu, które działo się równolegle. Kiedy nasze podziemie przestało istnieć. Tzw. Zachód wypiął się na nas.

dziękuję Ci za ten utwór i za to, że to Cię po prostu obchodzi, wzrusza i inspiruje.

[MIROSŁAW C.]

@Stracony

Tzw. Zachód wypiął się na nas.

O czym świadczą  - generalskie gwiazdki na skale Gibraltaru ...

To bardzo miło, że efekt uboczny mojej pasji ma takie działanie :)

 

Dziękuję za komentarz, pozdrawiam. 

[Berenika97]

@MIROSŁAW C.

 

Tytułowa amnestia brzmi tu jak ponury żart historii. Genialnie oddałeś ogromny ciężar traumy, beznadziei, utraconych szans, poczucie rozpadu tożsamości i nieprzeżytego życia całego pokolenia. Bardzo mocny i bolesny wiersz.

Dla mnie również osobisty. 

[tetu]

Bardzo dobry, bardzo mocny, bardzo ważny!  Szacunek! Pozdrówka.