Historia edycji

Zgubiła się gdzieś

pomiędzy bladym świtem a cierpką kawą,

teraz mija siebie codziennie -

niczym obcą kobietę.

W pośpiechu poprawia płaszcz,

biegnie do pracy przez gąszcz

cudzych uśmiechów

i chmurnych spojrzeń.

W torbach z zakupami dźwiga ciężar dnia,

rzuca w korytarz wymuszone „dzień dobry”,

a ten odpowiada pustym echem.

A wieczorami,

gdy w samotnych ścianach drży głos Bajora,

karmi porzuconego kota

i niezagojoną tęsknotę.

Czasem wykrzesze z siebie krótki śmiech,

jakby na przekór głuchej ciszy,

która od tamtego dnia

wciąż w niej dorasta.

Na spacerze

odwraca wzrok od splecionych dłoni.

Chciałaby po prostu
wrócić do siebie.