Historia edycji

Pan Wołodymyr, którego nie sposób

nie widzieć wszędzie, wygląda jak mój ulubiony

wychowawca ze szkoły podstawowej. Coraz

większe podobieństwo wraz ze zmianą

w czasie. Trudno więc nie zadać sobie

pytania: z jakiego powodu — mentalność?

Pochodzenie? Czy może też był

komikiem? Mój wychowawca doceniał

starania, inwencję, potrafił zobrazować

problem, każdemu dawał szansę, wzmacniał

i motywował. Przez dwa lata otwierał nas

jak stos identycznych żołnierskich konserw.

Wybrał mój koncept na logo harcówki. Bronił

przed pierwszym publicznym ostracyzmem,

gdy krzywo powiesiłam gazetkę z samych

białych panoram, i za to, że miała przestrzenie

jak hale beskidzkie, bo zauważył, że

położenie nikomu niewiele mówiącego Kotarza*

nakreśliłam z pamięci, a w tym wszystkim

największe, że jeszcze próbowałam

pomóc w matematyce Anetce, która i tak potem

pierwsza z nas umarła.

*kotarz — miejsce, gdzie zwykle przychodzą na świat

młode owce.

Pan Wołodymyr, którego nie sposób

nie widzieć wszędzie, wygląda jak mój ulubiony

wychowawca ze szkoły podstawowej. Coraz

większe podobieństwo wraz ze zmianą

w czasie. Trudno więc nie zadać sobie

pytania: z jakiego powodu — mentalność?

Pochodzenie? Czy może  też był

komikiem? Mój wychowawca doceniał

starania, inwencję, potrafił zobrazować problem, każdemu dawał szansę, wzmacniał i motywował. Przez dwa lata otwierał nas

jak stos identycznych żołnierskich konserw.

Wybrał mój koncept na logo harcówki. Bronił

przed pierwszym publicznym ostracyzmem,

gdy krzywo powiesiłam gazetkę z samych

białych panoram, i za to, że miała przestrzenie

jak hale beskidzkie, bo doceniał, że położenie  nikomu niewiele mówiącego  Kotarza*

nakreśliłam z pamięci, a w tym wszystkim największe, że jeszcze

próbowałam pomóc w matematyce Anetce,

która i tak potem pierwsza z nas umarła.

*Kotarz - miejsce, gdzie zwykle przychodzą na świat 

owieczki.

Pan Wołodymyr, którego nie sposób

widzieć wszędzie, wygląda jak mój ulubiony

wychowawca ze szkoły podstawowej. Coraz

większe podobieństwo wraz ze zmianą

w czasie. Trudno więc nie zadać sobie

pytania: z jakiego powodu — mentalność?

Pochodzenie? Czy może  też był

komikiem? Mój wychowawca doceniał

starania, inwencję, potrafił zobrazować problem, każdemu dawał szansę, wzmacniał i motywował. Przez dwa lata otwierał nas

jak stos identycznych żołnierskich konserw.

Wybrał mój koncept na logo harcówki. Bronił

przed pierwszym publicznym ostracyzmem,

gdy krzywo powiesiłam gazetkę z samych

białych panoram, i za to, że miała przestrzenie

jak hale beskidzkie, bo doceniał, że położenie  nikomu niewiele mówiącego  Kotarza*

nakreśliłam z pamięci, a w tym wszystkim największe, że jeszcze

próbowałam pomóc w matematyce Anetce,

która i tak potem pierwsza z nas umarła.

*Kotarz - miejsce, gdzie zwykle przychodzą na świat 

owieczki.

Pan Wołodymyr, którego nie sposób

widzieć wszędzie, wygląda jak mój ulubiony

wychowawca ze szkoły podstawowej. Coraz

większe podobieństwo wraz ze zmianą

w czasie. Trudno więc nie zadać sobie

pytania: z jakiego powodu — mentalność?

Pochodzenie? Czy może  też był

komikiem? Mój wychowawca doceniał

starania, inwencję, potrafił zobrazować problem, każdemu dawał szansę, wzmacniał i motywował. Przez dwa lata otwierał nas

jak stos identycznych żołnierskich konserw.

Wybrał mój koncept na logo harcówki. Bronił

przed pierwszym publicznym ostracyzmem,

gdy krzywo powiesiłam gazetkę z samych

białych panoram, i za to, że miała przestrzenie

jak hale beskidzkie, bo doceniał, że położenie  nikomu niewiele mówiącego  Kotarza

nakreśliłam z pamięci, a w tym wszystkim największe, że jeszcze

próbowałam pomóc w matematyce Anetce,

która i tak potem pierwsza z nas umarła.

Pan Wołodymyr, którego nie sposób widzieć wszędzie, 

wygląda jak mój ulubiony

wychowawca ze szkoły podstawowej. Coraz

większe podobieństwo wraz ze zmianą

w czasie. Trudno więc nie zadać sobie

pytania: z jakiego powodu — mentalność?

Pochodzenie? Czy może  też był komikiem? Mój

wychowawca doceniał starania, inwencję,

potrafił zobrazować problem, każdemu dawał szansę, wzmacniał i motywował. Przez dwa lata otwierał nas

jak stos identycznych żołnierskich konserw.

Wybrał mój koncept na logo harcówki. Bronił

przed pierwszym publicznym ostracyzmem,

gdy krzywo powiesiłam gazetkę z samych

białych panoram, i za to, że miała przestrzenie

jak hale beskidzkie, bo doceniał, że położenie  nikomu niewiele mówiącego  Kotarza

nakreśliłam z pamięci, a w tym wszystkim największe, że jeszcze

próbowałam pomóc w matematyce Anetce,

która i tak potem pierwsza z nas umarła.