Historia edycji

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!!   Śmierć Parmeniona przyspieszyła orientalizację dworu Aleksandra, a sceptyczni do tego procesu Macedończycy stracili pewien punkt odniesienia, jakim był ten stary wódz. Kamyk po kamyku ...  

Wyróżnia go honor męstwo i czarnoksięstwo  

@Łukasz Jurczyk   Bardzo dziękuję!  Piękny i niezwykle trafny komentarz. Serdecznie pozdrawiam. :) 

@violetta Dziękuję.  

@Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu jest znakomity. Niesamowity kontrast między „całym życiem” Parmeniona na polu bitwy a śmiercią od „słowa na papirusie” (wyroku śmierci) jest poruszający. A przy tym obraz Aleksandra jako „chłopca, który bawił się mieczem”, a teraz „dorósł”, to świetne ukazanie tego, jak król dorastał wraz z bezwzględnością swoich czynów.   "A strach królów rzadko umiera sam." - genialnie uniwersalne zdanie o naturze tyranii. Strach władcy zawsze rodzi czystki i pociąga za sobą ofiary. Parmenion zginął za to, kim był. Był ojcem i dowódcą z autorytetem od czasów Filipa II.   "Nie chodziło o starca. Chodziło o to, co miał przypominać."   Parmenion musiał zginąć, aby Aleksander mógł w pełni stać się bogiem i jedynowładcą, odcinając się od przeszłości swojego ojca.   Dla mnie to poezja historyczna w najlepszym wydaniu!