układ

[Migrena]

układ





ona nie zastyga pośrodku

rozlewa się między nami jak żywioł który nie poznał brzegu
jak cień który zaprzecza ciału

a ja stoję przy niej nie jak żywy człowiek
tylko jak zapis
jak umowa która jeszcze nie pękła
jak ciężar który udaje wybór

jej ciało pamięta dwa rytmy
i żaden nie prosi o wybaczenie

jej oddech przechodzi przeze mnie
zanim nauczy się jego imienia
jakby powietrze miało pierwszeństwo
jakby bliskość nie potrzebowała zgody

on przychodzi bez drzwi
jakby ściany były tylko przypuszczeniem
jakby moje imię można było ominąć

i wtedy kamienieje
w rzecz
w strukturę
w nazwisko

w coś czego nie da się przesunąć bez zgrzytu

bo jeśli się poruszę
wszystko zacznie istnieć bez formy
a rzeczy bez formy nie wracają

ona nie wybiera
ona się mnoży

jej dłonie uczą się dwóch temperatur
i żadna nie jest kłamstwem

a ja uczę się trwania

nie miłości
tylko trwania
tego że zostaje się nawet wtedy
kiedy ktoś już dawno wszedł do środka
i nazwał to swoim głosem

on jest przy niej tak blisko
że nie ma przestrzeni na mój oddech

a jednak każdy ich ruch przechodzi przeze mnie
jak przez coś co nie chce puścić
jak przez ramę która wierzy że jest obrazem

i nie wiem
czy jestem jeszcze ciałem
czy tylko tym co zostaje
kiedy wszystko inne zaczyna być przenośne

ona mówi nic
ale jej skóra pełna jest zdań
których nie wypowie

bo każde słowo byłoby wyborem

a ona nie chce należeć
więc rozciąga się dalej
aż zaczyna brakować jej miejsca w samej sobie

a ja stoję
i pilnuję czegoś
co mogło już się skończyć

ale nikt nie odważył się tego nazwać

jestem końcem który mistyfikuje początek
ciężarem który nadaje sens ich lekkości
cieniem którego nie da się odsunąć od dotyku

on myśli że mnie omija
ale jestem w każdym ich zetknięciu
w każdej chwili która nie chce się domknąć

ona drży nie z wyboru
tylko z nadmiaru
z tego że jedno życie nie uniesie trzech prawd

i to trwa
nie dlatego że ktoś chce

tylko dlatego że nikt nie wypowiedział końca
a rzeczy bez końca

najdłużej udają miłość

 

 

 

 

 

 

 

 

[Poet Ka]

@Migrena

 

to jest właśnie najwyższa półka!

 

piszesz o trudnych relacjach w sposób, któremu precyzję nadają rewelacyjne porównania i metafory 

[Gosława]

Ja zawsze z przyjemnością do Ciebie zaglądam 

Wiesz czasami odnajduję w Twoich tekstach cząstkę własnej rzeczywistości 

Pozdrawiam serdecznie

[Migrena]

@Poet Ka

 

Poe:)

 

dziękuję pięknie:)

 

Twoja łaskawość dla mnie ma piękno francuskiej gracji:)

 

 

 

 

 

[LessLove]

@Migrena Precyzyjna rzeźba, destrukcyjna skamielina, która powinna pęknąć i rozsypać się, a trwa przez inercję trojga.

Rzeźbisz w diamencie. Pozdrawiam

[Migrena]

@Gosława

 

dziękuję Reniu:)

 

i pięknie Cię pozdrawiam:)

 

 

@LessLove

 

kurde:)

 

świetnie to napisałeś:)

 

dziękuję:)

 

 

[LessLove]

@Migrena Nie wolno pisać głupio o Twoich wierszach. Lepiej nic nie pisać :-)

[Poet Ka]

@Migrena

 

C'est un beau compliment.

 

(à moins que vous ne parliez de la syphilis

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

)

Edytowane wczoraj o 20:24 przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@Migrena jak to mówią :

" na układy nie ma rady"

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale jak sie czyta takie wiersze to i układy stają się przyjemniejsze.

 

Wiersz dzieki charakterystycznym dla Ciebie, niesamowitym środkom stylistycznym,  jest barwny, głęboki i porusza nie tylko wyobraźnię ale całe wnetrze świadomego czytelnika.   

 

I chce się czytac i czytac ... 

 

To tyle, proszę miłego Pana.

 

Edytowane wczoraj o 20:46 przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@LessLove

 

mocne:)))))

 

serdeczności dla Ciebie:)

 

 

@Poet Ka

 

Boże, Poe:)

 

napisałem sercem a nie......nie odważę się napisać:)

 

szacunek dla Ciebie:)

 

i wyrazy sympatii:)

 

 

[Poet Ka]

@Migrena

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

taki żarcik

[Migrena]

@viola arvensis

 

czytać taki piękny komentarz od Poetki.....

 

dostać go jeszcze:)

 

a ja dostałem i przeczytałem:)

 

bardzo dziękuję:)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

 

@Poet Ka

 

oczywiście:)

 

czytałem gdzieś o ciekawej scenie kiedyś w Spatifie.

 

takiej knajpie dla artystów.

 

wchodzi pijany Himilsbach i drze japę na pełny regulator:  

inteligencja, wypierdalać!

 

na to podnosi się Holoubek i mówi:

nie wiem jak państwo ale ja wypierdalam!

 

taka scenka rodzajowa:)

 

artyści:)

 

 

 

[Poet Ka]

@Migrena 

 

widać i aktorzy z najwyższej półki przyzwyczajają się do etykietek:)

 

w każdej prawdzie jest pół prawdy

czyli połowa tego, który wypowiada

i połowa tego, który percypuje:)

@Migrena a Himilsbach najfajniejszy przez szybę telewizora:) coś czuję, że gdybym miała okazję go poznać, to dałby mi wypić i wypalić:)

[Migrena]

@Poet Ka

 

byłem kiedyś w tym Spatifie.

 

miałem ciekawą rozmowę z Tadeuszem Konwickim.

 

super gość.

 

[Poet Ka]

@Migrena pisałam pracę roczną o "Senniku"

[Migrena]

@Poet Ka

 

a powiedz Poe.

 

gdzie nam się podziały lata między tym co kiedyś a tym co dziś?

 

 

i dlaczego tak szybko?

 

dużo za szybko.

 

 

[Poet Ka]

@Migrena no pewnie!

[andrew]

@Migrena

...

jesteśmy 

a jakby nas nie było 

zapominamy o sobie 

 

chcemy iść drogą 

której nie ma 

 

nigdy nie było 

 

szukamy nazw

nie one karmią duszę 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Migrena]

@Poet Ka

 

dla mnie też

 

 

 

 

@andrew

 

"nie one karmią duszę".....

 

nie one!!!

 

serdeczności dla Ciebie:)

 

dziękuję:)

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 14 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Migrena

 

Niesamowicie trafnie została ukazana skomplikowana relacja.

Genialnie kontrastujesz chłód i bezruch podmiotu lirycznego z żywiołem i płynnością "jej". Metafora ramy, która wierzy, że jest obrazem, i nauki "trwania zamiast miłości" jest przejmująca. To przerażające i smutne, jak w relacji można stać się tylko "zapisem" czy "umową", tracąc własne kontury. To zapis powolnego znikania w kimś innym i w sytuacji, która wymknęła się spod kontroli. Bardzo mocny ładunek emocjonalny ukryty w pozornie chłodnych słowach. Bije z niego ogromny ciężar i bezwład. "Rzeczy bez końca najdłużej udają miłość" - absolutnie bolesna i doskonała puenta.

Znakomity wiersz!