Gdzie rdzewieją miecze: 95. Rów

[Łukasz Jurczyk]

95. Rów

 

1.

 

Nie każda przepaść
zaczyna się od krzyku —
czasem od szeptu.

 

2.

 

Im większe marzenie,

tym łatwiej zgubić

twarze towarzyszy.

 

3.

 

Wspomnienia zwycięstw

nie odbijają strzał

wysłanych przez króla.

 

4.

 

Jednego osądzono.

Drugiego skreślił

posłaniec.

 

5.

 

Nie wszyscy pytali:

„Czy byli winni?”

Niektórzy: „Czy ja jestem bezpieczny?”

 

6.

 

Nawet najwierniejsi

zaczęli oglądać się

za siebie.

 

7.

 

Burza już rosła,

choć niebo pozostawało

bezchmurne.

 

8.

 

Rów między ludźmi

bywa płytszy od strumienia

i trudniejszy do przejścia.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment poematu to znakomite, głęboko psychologiczne studium władzy, paranoi i rozpadu więzi między Aleksandrem Macedońskim a jego armią. 

Czy nawiązujesz do Filotasa do jego ojca Parmeniona?

Obaj zasłużeni dowódcy w armii Aleksandra a jednak zginęli z rąk swojego króla - prawdopodobnie niewinnie, zwłaszcza ojciec.

Aleksander wpadł w paranoję i bał się spisków, podobnie jak następni tyrani w historii.

A wraz z upadkiem imperium perskiego król zaczął przejmować wschodnie zwyczaje, wymagać oddawania mu boskiej czci i stawać się niedostępnym despotą - „tym łatwiej zgubić twarze towarzyszy”.

Świetnie oddajesz atmosferę strachu, która zaczęła trawić obóz macedoński.

W zwrotce 5. i 6 . jest ukazany uniwersalny obraz każdego systemu totalitarnego czy autokratycznego.

Po egzekucji starych towarzyszy nikt nie pyta o sprawiedliwość, rodzi się tylko  strach o własne życie. Dawne braterstwo broni zostaje zastąpione przez wzajemną nieufność.

 

„Rów między ludźmi” to symbol psychologicznej przepaści, która wyrosła między Aleksandrem a jego weteranami. Wewnętrzna więź została bezpowrotnie zerwana. Zwykły, płytki rów okazał się przeszkodą nie do pokonania, bo zaufania nie da się odbudować rozkazem.

Genialnie ukazałeś, że największe bitwy Aleksandra pod koniec jego życia nie toczyły się z Persami, lecz z jego własnym otoczeniem i jego paranoją.

Szepty w namiotach,

Każdy patrzy za siebie.

Dzieli nas pustka.