wnętrze

[Migrena]

 

 

wnętrze



to już nie jest ciało

wnętrze nie ma skóry
skóra została na zewnątrz
nikt jej nie podniesie

tu wszystko jest odsłonięte
ale nic nie ma nazwy

poruszamy się w sobie
jak w ciasnym mechanizmie
który zapomniał
do czego służy

ściany ustępują pod naciskiem
a potem wracają
wolniej niż powinny

twoja obecność nie ma kształtu
jest ciśnieniem

czuję je w miejscu
gdzie nic nie powinno być

dotyk zaczyna się głęboko
tam gdzie wszystko jest już czyjeś
i jednocześnie niczyje

nie ma granicy do przekroczenia
jest tylko gęstość

oddechy krążą zamknięte
jakby ktoś trzymał układ
zaciśniętą dłonią

coś trzeszczy
ale tu nie ma kości
struktura która udawała stałą
rozsuwa się milimetr po milimetrze

twoje istnienie wciska się we mnie
nie jak ruch jak decyzja
i coś się spóźnia o ułamek

nie mam gdzie się cofnąć
bo "gdzie" przestało istnieć

jak nadmiar

twoje "tu" i moje "tu"
nakładają się źle
powstaje trzeci punkt
zamiast nas

tam robi się szczelina
z nacisku
jak pęknięcie w materiale
który miał być jednorodny

przebicie nie ma światła
tło zaczyna pulsować

twoja obecność rozchodzi się falą
dociera wszędzie naraz
i puszcza

nie my

zatrzask który trzymał całość puszcza
rozpad jest dokładny
warstwa po warstwie
znikają różnice
między tym co moje
a tym co twoje

zostaje ruch bez właściciela

czysty proces

jest punkt tak gęsty że aż cichy

tam jeszcze trzyma się
ślad
po tym co nie wytrzymało

kiedy nacisk znika
ściany nie wracają
zostaje przestrzeń

ciężka ale pusta

to wystarcza
nie ma czego zamknąć

 

 

 

 

 

 

 

 

[andrew]

@Migrena

...

poznać siebie 

kosmos to bajka 

a wnętrze 

wnętrze 

to przewidywanie 

pogody na urlop 

w czasie planowania 

w grudniu 

 

zauważana pustka 

jest pozorna 

to ocean ...

wrażliwości 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Edytowane 6 minut temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Migrena

 

Twój wiersz to fascynujące, niezwykle mroczne i niemal kliniczne studium intymności, przekraczania granic oraz ostatecznego rozpadu tożsamości w kontakcie z drugim człowiekiem.

 

Ciało, w swoim biologicznym wymiarze, zostaje zredukowane i porzucone, znika skóra i jakby jesteśmy w tytułowym wnętrzu.

Bohaterowie utworu poruszają się w sobie jak w „ciasnym mechanizmie”, który stracił swój pierwotny sens.

Drugi człowiek jest opisany językiem fizyki - jest ciśnieniem, strukturą , która się wciska - i testuje wytrzymałość materiału (psychiki, duszy, ego).

Niezwykła metafora "twoje "tu" i moje "tu" nakładają się źle powstaje trzeci punkt zamiast nas"- przypomina toksyczny lub obezwładniający związek z błędem - "trzeci punkt".

 

Końcowa część wiersza to opis całkowitej dezintegracji - „zatrzask który trzymał całość puszcza”.

Fraza - „nie ma czego zamknąć” - to obraz absolutnego wyczerpania i otwarcia, w którym paradoksalnie panuje spokój.

 

Wiersz przedstawia stan psychiczny i emocjonalny przy totalnym zatraceniu się w drugiej osobie.

Świetne! :)