Zgłoś

"Rozpoznasz Ją" Jak wyłuskać ją z mgławicy – tę kruchą natchnień personę? W barwach, co kradną źrenicy odcień w pokusie stopiony. Umysł unika drgnień światła, kształt pulsuje wciąż w pamięci, wybór, co w dłoniach już zastygł, budzi się i pięknem nęci. W jasnym, kojącym promieniu śledzić jej sploty figlarne, chcieć tętna, trwania, istnienia, by przejść przez dni – kiedyś marne. Nie w patosie z pustym echem, lecz w ciszy, co wnętrze spaja, gdy świt, kończąc nocny finał, mrok z naszych okien wymawia. To nie jest lśnienie ulotne, lecz dłoni pewności – kotwica, gdy drogi, przez los wywrotne, wiodą tam, gdzie mrok zachwyca. Więc gdy w zwierciadle jej oczu wzrokiem znajdziesz swoje echo, nie pytaj o sens – po prostu przyjmij ten obraz z pociechą. Gdy szept w milczenie przechodzi, a lęk jak kamień opada, wiesz, że to ją rozpoznałeś – i w tobie zaczyna zasiadać. Nie szukasz już nic na zewnątrz, stając się ty sam przystanią, wczorajsze prośby do stwórcy, dzisiaj poezją się stają. Leszek Piotr Laskowski.

@Poezja to życie Inaczej nią ja - budujesz narrację - prawdziwiej !! 5+  

dali na kresy!   patrzę na horyzont  żeby namalować    sfotografować  perspektywę  ustalić   patrzę więc na horyzont a on coraz dali...dali   i nagle w kadr chagall się wturlał na koturnach   wyszeptał ja bym się  tym nie chwalił

@andrew dziękuję za ten życzliwy gest z Twojej strony i próbę dodania mi otuchy. Staram się każdego dnia robić drobne rzeczy tylko dla siebie. Dziękuję 

@lena2_   własna dusza? już się dawno gdzieś zgubiła zatraciła w niecnych stronach w głośnych dźwiękach gdzieś w końciku przycupnęła i kwiliła że nikt o niej nawet nie chce już pamiętać   lecz los o nią tak jak zawsze się upomni czy wypadkiem lub zarazą albo wojną więc przed kratką ją wybielą już pokorni by wyniosła ponad ludzkość miłość skromność   pozdrawiam