Deszcz

[Benjamin Artur]

Pada deszcz. Ze wszystkich kałuż lunęło w ciemne chmury. Wygląda to tak, jakby ktoś splunął w niebo. Ohyda.

 

Słońce marszczy spocone czoło. A wiatr. Wiatr się bawi rozbryzgując kałuże.

 

Gumowce, peleryna, kapotka — dookoła tyle wody. Kiedy stoję taka mokra, czuję się jak idiotka. Jakby ktoś zapomniał wyjąć korek z wanny.

 

Brodzę w kałuży po kolana. Stoję i czekam na autobus. Od rana…

 

Od rana czuję się jakoś nieswojo. Jakby pogryzły mnie bezpańskie psy. Pogoda pod psem. Ujadają jak wściekłe.

 

Cała jestem mokra. No niestety — cała. Woda sięga grubo ponad kolana. Stoję na palcach. Podskakiwanie nic nie da.

 

Ktoś stanął na ławce. Nadjeżdża autobus. Kierowca woła:

 

Trzy stopy wody pod kilem!

Luzować cumy, płyniemy!

Następny port: Tęczowy Most.