Stan

[Nata_Kruk]

 

                  Stan

 

Można było się tego spodziewać,
ostatnie zdjęcia... Zmierzchy zlały się 
ze świtami, a spojrzeniom zza mgieł,
towarzyszyło to rześkie, jakże bliskie.

 

Gdy kalendarz wystukuje prawie setkę, 
oddech zaczyna się wahać, podkurcze 
wtulone w prześcieradło nie czują igieł 
wbijanych w ciało. Dobrze, że było komu...

Leniwieją funkcje zmęczone maratonem
życia, ale też napojone pasją - pstryknąć 
to jedyne, niepowtarzalne zdjęcie - radość
samotnika poszukującego drgań życia. 
Cienie jego wypraw oplotły całe ciało, 
jakby chciały podziękować za to, że były.

 

One nadal są, w piwnicznym archiwum.
Spopielały czas zsypany w urnę - 
daleko... za siedmioma górami...
W bukiecie - żegnaj - i nuty z nokturnów, 
pomiędzy pamięć - jest jak podróżnik, 
i układa dawne wspólne obrazy. 

 

 

 maj, 2026

 

 

[Poet Ka]

@Nata_Kruk

potrafisz napisać pełną charakterystykę stanu przy użyciu środków poetyckich 

 

i to daje lepszy wgląd, niż proza...

 

taka jest dobra poezja!

 

[Annna2]

@Nata_Kruk piękny, wzruszający stan odchodzenia

[andrew]

@Nata_Kruk

Pięknie o ...

...

wszyscy mamy 

,, swoje Westerplatte ,,

ale i wspaniałe chwile 

 

odchodzić w prawdzie 

 

gdy byliśmy ...

życie nie utrudnia 

pożegnania 

daje wspomnienia 

 

ocierają łzy 

tęsknocie za wczoraj 

...

Pozdrawiam serdecznie

Spokojnego dnia 

[iwonaroma]

i imię i stan

i życie i śmierć 

[Alicja_Wysocka]

@Nata_Kruk To piękny, melancholijny wiersz o godnym, choć smutnym finale ludzkiego życia.

Pokazuje, że nawet gdy ciało umiera, to pasja (w tym przypadku fotografia) i miłość do chwytania „drgań życia” pozostawiają po człowieku trwały ślad.

Nato, przytulam Ciebie.