Historia edycji

Tekst ten skrywa tajemnicę.

Choć autor — pisze…

tak naprawdę jest widmem.

Poprosiłem swoje ego —

by coś o mnie westchnęło…

Chociaż dwa słowa — na początek.

Ale ego tylko się wygięło

i na mnie wypięło,

rzucając: „och, ech”…

Może moja dusza, rozpasana,

może ona rzuci mnie na kolana.

Lecz dusza — jak to dusza —

popatrzyła tylko.

I dała susa.

Popatrzyła tylko.

I dała susa.

Pozostało mi jeszcze serce?

Może serce coś wystuka,

choćby morsem — coś wyduka.

I to był strzał w dziesiątkę!

Serce zaczęło stukać, pukać

jak na maszynie.

Nie zdążyłem nadążyć pisać —

Pomyślałem: wreszcie będę poetą!

Wreszcie nim będę!

Chyba że się zatnie…

Chyba że się zatnie…

moje ukochane serce.

I wtedy stało się to znów:

Trzy słowa w tył,

dwa słowa w przód.

Trzy słowa w tył,

dwa słowa w przód…