Kryształki

[Dekaos Dondi]

nawet słodkie

te kostki cukrowe

 

lecz cóż z tego

skoro tyle złości każda ma w sobie

 

przepychają jedne drugie

prostokątnością tudzież kantami

każda sobą inną rani

 

przed nimi kostka miodu potężna

złotem zabłysła słodyczą nieskazitelna

pachnie nią jak cud rozkwita

cząsteczki cukru

swym blaskiem nasyca

 

pragną dotknąć

lub chociażby musnąć

by wybrać drogę

jedynie słuszną

 

lecz nagle dłoń z wysoka

objawienie obraca

punkt widzenia inny wyznacza

 

po drugiej stronie

piołun gówno i cytryna

 

wiele kostek

kryształków nie zgina

[Alicja_Wysocka]

@Dekaos Dondi Te kostki cukru, które „przepychają się prostokątnością i kantami”,

to kapitalny opis ludzkich ambicji i rywalizacji o uwagę czy poklask.

Każdy chce ogrzać się w blasku sukcesu, a na zapleczu i tak często zostaje tylko piołun i gorycz.

Świetna, drapieżna metafora!