Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zdumiewający przypadek

piąteprzezdziesiąte
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
piąteprzezdziesiąte

piąteprzezdziesiąte

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Patrzył na mnie milcząco i cicho notował wrażenia. Dokładnie przeanalizował wszystkie świadectwa z czerwonym paskiem. Kolejny raz rzucił okiem na wywiad środowiskowy i prześwietlił mnie na wskroś. Starałam się pokazać z jak najlepszej strony, więc siedziałam grzecznie, ze złączonymi kolanami i miłym uśmiechu o lekko anielskim ubarwieniu. Nie pomogło.

 

Wstał z krzesła, spojrzał na mnie krytycznie i rzekł:

– Jak można być tak normalną nastolatką w tym zwariowanym świecie? To nienormalne!

 

I wystawił skierowanie na trzytygodniowy pobyt w szpitalu psychiatrycznym na oddziale ciężkich przypadków.

 

 

To było ponad dwadzieścia dwa lat temu, ale nigdy nie zapomnę jego rumianej twarzy i czapki krasnoludka.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

14
LessLove

LessLove

Opublikowano
Opublikowano

@piąteprzezdziesiąte

Czuję temat. Dobrze, ze go poruszyłaś i spotkasz się z uwagą naszego forum. Dziekuję.

 

Żyjemy w coraz bardziej zdziwaczałej i zakłamanej rzeczywistości. Mówię "nie" tym, którzy chcą ustanawiać "nasze wartości" - dokładnie nie moje, jako fundamenty prawa, obyczajowości, wzorce życia.

Dlatego przygotowuję projekt (słowno-muzyczny), w którym młoda "zaściankowa prawaczka" kapryśna i nieuporządkowana, bo ma takie prawo, będzie mówiła o tej właśnie rzeczywistość, w sposób, który może dać do myślenia i spotkać się z żywą (negatywną) reakcją piewców "naszych wartości, bo będzie mówiła o potrzebie normalnego życia. Zastanawiam się jeszcze nad gatunkiem muzyki. Projekt powstanie latem.

 

2
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@piąteprzezdziesiąte

 

Ciekawa metafora tego, jak system (szkoła, dorośli, instytucje) potrafi patologizować absolutnie normalne zachowania dorastających ludzi. Paradoks polegający na tym, że bycie „normalnym” w „zwariowanym świecie” staje się powodem do zamknięcia w psychiatryku, daje do myślenia - nawet jeśli finał jest przerysowany i bajkowy. Ta czapka krasnoludka idealnie podsumowuje groteskowość niektórych autorytetów z czasów młodości. Bardzo mi się podoba.

2
piąteprzezdziesiąte

piąteprzezdziesiąte

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Sylwester_Lasota

Nie potrafię sobie nawet wyobrazić, co byłoby teraz!

Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@jan_komułzykant

Niech ci, którzy tak uważają, obejrzą społecznościówki turystów, którzy odwiedzają nasz piękny kraj i są zachwyceni normalnością!

Nie mogą wyjść z podziwu, że komunikacja miejska służy do transportu i jest w niej czysto, że rodziny z dziećmi spacerują, a w szkołach nie ma strzelaniny. 

I oby jak najdłużej było tak zwyczajnie...

Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam

 

@LessLove

Przede wszystkim należy chronić najmłodszych, najsłabszych i nieporadnych życiowo, a tymczasem cwaniactwo goni cwaniactwo i końca nie widać.

 

Daj znać, jak Twój projekt będzie gotowy!

Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam

 

@Berenika97

Nikt już nie wierzy w normalną  normalność. Nikt nie chce być normalny, bo to oznacza nudę u brak kreatywności. Ludzie chcą się wyróżniać, być inni, byleby nikt nie pomyślał, że nijacy, nudni i tacy normalni...

Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam

@MIROSŁAW C.

Tak właśnie jest, ale kiedyś mu się zakręci w głowie i zwymiotuje.

Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam

 

@obywatel

@Łukasz Wiesław Jasiński

@Omagamoga

@lavlla nisu

 

Dziękuję Wam za cichą obecność i pozdrawiam

 

 

 

 

6
  • 2 tygodnie później...
  • 4 tygodnie później...
aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

Naprawdę bardzo fajny tekst, przegapiłam.

 

Podobno psychopaci tak mają ;-) iż niczego w sobie nie widzą, stąd może i tak :-) Lustereczko, powiedz, przecie...

I nagle bajkowe zakończenie z krasnoludkiem nabiera sensu.

Szacun. Moim zdaniem to są bardzo fajne skecze kabaretowe, w takim dobrym, refleksyjnym klimacie, wręcz widzę to, jak to zagrać.

 

Pozdrawiam :-)

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • piąteprzezdziesiąte
      Nierozerwalna przyjaźń

      Bez wątpienia byliśmy zgraną paczką. Szary Papier, Karton i ja, czyli Sznurek. Nic nie zapowiadało wstrząsających wydarzeń, które nastąpiły później, ale zacznijmy tę historię od początku.
       
      Spotykaliśmy się niemal codziennie, choć nigdy nie pamiętaliśmy poprzednich spotkań i za każdym razem cieszyliśmy się, jak idioci na swój widok i rozpoczętą przygodę. Wiemy o tym od innych np. od Taśmy Klejącej, która wspierała nas, jak najukochańsza siostra. Kiedy byliśmy gotowi, przewozili nas wózkiem i ładowali na furgon. Witaliśmy się z pozostałymi i gadaliśmy o wszystkim. Do jakiego miasta jedziemy, kto na nas czeka, jaką niespodziankę mamy ukrytą oraz czy lubimy swoją pracę. Oczywiście, że lubiliśmy swoją pracę! Nowe niespodzianki, nowi kumple, nowe miasta, nowe przygody, miały dla nas ogromne znaczenie, bo to oznaczało brak monotonii i nie groził nam weltszmerc. To coś miała nasza Taśma Klejąca i było z nią bardzo, bardzo źle. Nie wiedzieliśmy, co robić i jak ją pocieszyć. Dopóki nie pojawił się Dyspenser. Klawy gość! Jak wziął naszą Tasiemkę w obroty, to nikt nie mógł nadążyć! Aż miło było na nich popatrzeć.
       
      Wracając do tematu. Coraz więcej paczek znikało i została nas niewielka grupka, gdy zadzwonił do kuriera telefon. Słyszeliśmy dokładnie, co mówił i trochę byliśmy zaniepokojeni, ale mieliśmy nadzieję na szczęśliwe zakończenie. Ta rozmowa przebiegła mniej więcej tak:
       
      – Cześć Czarek, jadę w trasę, nie mogę mówić. / Wiem, zgodziłem się jutro, znaczy dzisiaj iść na piwo, ale Nowy dał dupy i musiałem go zastąpić. / Jeszcze kilka mi zostało, będę z powrotem po dwudziestej. / Jak jutro? Dzisiaj muszę wszystkie dostarczyć! / Nie, nie jestem daleko i nie, nie jestem strachliwą pizdą. / Zawsze dotrzymuję słowa! / Dobra, przestań, niedługo u was będę!
       
      Czekaliśmy spokojnie na rozwinięcie wydarzeń, które nie zapowiadały katastrofy. Nagle poczuliśmy, jak furgon zawraca i jedzie z nadmierną szybkością. Baliśmy się i wspólnie pocieszaliśmy, że kurier ostatecznie zmieni zdanie i zawiezie nas pod wskazane adresy.
       
      Niestety. W niedługim czasie samochód stanął i nic się nie działo. Nie wiedzieliśmy, co myśleć, co robić. Świat, który dotąd znaliśmy tylko z poziomu palety, właśnie składał się jak domek z kart.

      Czekaliśmy, aż nastała ciemność. Wtem drzwiczki od strony kierowcy drgnęły i z impetem wparował nasz kurier! Ruszyliśmy z kopyta, ale słyszeliśmy podniesione głosy z ulicy w stronę kierowcy i ponownie poczuliśmy niepokój.
       
      Tymczasem kurier włączył głośną muzykę i mknął autostradą. W międzyczasie dzwonił telefon, który nie tylko nas drażnił, ale również kuriera, bo w pewnym momencie rzucił telefon w głąb furgonu, a ten poleciał w naszą stronę. Byliśmy przerażeni!
       
      Auto jechało przeraźliwie szybko, a my ślizgaliśmy się po podłodze i obijaliśmy o wewnętrzne ścianki, tracąc na aparycji. Raptem z dużą prędkością furgon zaczął skręcać i stało się to, co przeczuwaliśmy od dłuższego czasu. Pojazd wywrócił się i spadliśmy z hukiem ze skarpy.
       
      W rezultacie, mimo zniekształceń, skrzywień, pognieceń, pęknięć, podarć, nasza przyjaźń przetrwała. Zawsze będziemy sobie bliscy i chętni do pomocy, bo przyjaciół nie zostawia się w potrzebie.


      __
      30 Lipca obchodzimy Międzynarodowy Dzień Przyjaźni

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       


      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

×
×
  • Dodaj nową pozycję...