Gdzie rdzewieją miecze: 78. Z braku dróg

[Łukasz Jurczyk]

78. Z braku dróg

(narrator: Agrianin)

 

1.

 

Piję z jej dłoni,

jak spragnione zwierzę,

obcy pies w kurzu.

 

2.

 

Myśli, że to troska.
Ja wiem,
że rachunek.

 

3.

 

Ciepło jest
za drogie,
by je dawać.

 

4.

 

Ogień przygasa,

milczymy o przeszłości,

kłamiąc o jutrze.

 

5.

 

Dwa obce ciała,

szukają życia w popiele,

bo płomień umarł.

 

6.

 

W nocy śniła.
Krzyczała imię,
nie moje.

 

7.

 

Uśmiech ma gorzki,

jakby chciała już zacząć,

czegoś żałować.

 

8.

 

Jesteśmy razem.
Nie z wyboru —
z braku dróg.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ciekawie o pewnym związku dwojga ludzi w nieciekawych dla nich okolicznosciach. :)  Napiszę więcej jutro. 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Przejmujący obraz relacji międzyludzkiej - samotności we dwoje, napisane z perspektywy człowieka, który nie ma już nadziei na miłość, a jedynie na przetrwanie.

Jest kimś z zewnątrz, "obcym psem" , kimś, kto nie pasuje do  emocjonalnego świata.

To, co kobieta bierze za "troskę", dla narratora jest chłodnym "rachunkiem".

Dla niego emocje mają cenę, której on nie jest w stanie lub nie chce zapłacić. Bezinteresowność nie istnieje.

Relacja opiera się na wymianie korzyści a nie na uczuciu. Widoczny jest brak wspólnej przyszłości, jest tylko fizyczna bliskość.

Potwierdza to wykrzykiwanie obcego imienia przez sen - kobieta myślami jest przy kimś innym.

Nie są razem z miłości, pożądania czy wyboru.

Są razem, bo nie mają dokąd pójść. Są na siebie skazani przez los, brak alternatyw, ekonomię lub strach przed całkowitą samotnością.

Ta część jest mocno psychologiczna i egzystencjalna. 

 

Ty śnisz o kimś innym,

ja liczę dni, które nam zostały,

złączeni brakiem wyboru.

 

Jesteśmy jak dwa statki,

uwięzione na mieliźnie,

bo zabrakło nam dróg do morza.