Płynąc do Bizancjum

[Michał Pawica]

To nie kraj dla starców. Wokół, młodzi w pląsach,
Ponad mną ptaków słodkie trele —
Ta odchodząca pieśń — a wśród ich harców 
Wody kipią od łososi i makreli:

Wszyscy, co poczęci, narodzeni, odeszli,
Wszelkie stworzenie igra przez rok okrągły.
W  zmysłowym tańcu zgubiło bez reszty
Monumenty odwiecznej ludzkiej mądrości.

II
Starzec nic nie może: jest jak w łachmanach
Na wróble strach, lecz dusza uparta
W śpiew i w tan, tym bardziej uradowana
Im bardziej wytarta jej doczesna szata

To szkoła śpiewu z najbardziej poszukiwanych -
Zachwyt nad dziełami myśli  splendoru;
Więc przemierzyłem morza, oceany
Aż do Bizancji najświętszego dworu

III
O mędrcy niosący wieczny boski ogień 
Jakby ścian złocistemi arabeskami
w wieczny wir zanurzeni - wręczcie mi ów  olimpijski płomień 
I bądźcie  mej duszy śpiewu mistrzami

Wypalcie me serce do cna - z pożądliwości chore
I w zwierzęciu więzione konającym
Nie wie, czym jest; i  mnie skoro
prowadźcie ku arcydziełom wieczności.

IV
Wyzwolony z tej formy, nigdy nie przybiorę
Cielesnego kształtu żadnego z natury tworów,
-  tylko ten, który wykuł z  emalii wybornej
I szlachetnego kruszcu złotnik nadworny
Co  ma cesarza strzec ode snu
Lub z  gałęzi złotej  Bizancjum panom piać hymny
O czasach  przeszłych, mijających, przyszłych

Edytowane 39 minut temu przez Michał Pawica (wyświetl historię edycji)