Kłamstwo horyzontu

[Whisper of loves rain]

„Co to jest miłość?” – pytasz z lękiem.
To słowo zbyt ciasne, zbyt wąskie.
To tak, jakbyś rzekł, patrząc w dal,
że tam, za horyzontem, kończy się fala.

 

Oko widzi kres, ostrą linię,
gdzie błękit z granatem cicho się splata.
Lecz statek płynie dalej, w ciemność, w mrok,
bo horyzont to tylko złudzenie — oszustwo wzroku.

 

Miłość to morze bez drugiego brzegu,
wieczny ruch fal w nieskończonym biegu.
Myślisz, że znasz już cały jej ląd,
a ona znów rzuca cię w głęboki prąd.

 

To, co widzialne, to ledwie wstęp,
płytka zatoka, bezpieczny brzeg.
Prawdziwa głębia czai się tam,
gdzie horyzont pęka i zostajesz sam.

 

Niezmierzona, dzika, bez końca i miar,
to nie jest chwila, lecz potężny dar.
Nie pytaj więc o kres, nie szukaj ram,
gdy stoisz na brzegu — gdy stoisz sam.

[Berenika97]

@Whisper of loves rain

 

Ten wiersz sprawia, że czuje się ciężar  miłości. Bez pocieszenia.