Mój dom

[Annna2]

 

 

Do domu nie prowadziły żadne ulice,
wciąż mieszka w sercu kieszeniach.
Procesji chmur ażurowych przestrzeniach
pinakli kwiatów wciąż widać szpice.

Mieszkam tam gdzie są cieni szkice,
osiądą znów na miłości zwieńczeniach,
Nurzając się w majowych półcieniach,
spienionych raf rozbiją ciemnice.

Torfową drogą ciągle idę i idę,
otwarte drzwi nieustanne mijam,
w nich słychać dopieszczoną ciszę.

Mine the mine- przecież nie zginę,
sennym motylom kolory mgłami zbijam.
Dom- tam Mama kołysankę pisze.

 

[Czarek Płatak]

Masz tu bardzo gęstą, niemal gotycko-senną wyobraźnię - jakby ktoś wrzucił Leśmiana do snu po deszczu i zostawił mu internetowe echo 'mine the mine'. Najmocniejsze jest to, że ten dom nie stoi w geografii, tylko w pamięci i języku; końcówka z Mamą rozbraja cały wcześniejszy labirynt obrazów jednym ciepłym światłem.

 

[Annna2]

@Czarek Płatak  piękny jest Twój komentarz dziękuję

 

@obywatel, @Leszek Piotr Laskowski dziękuję

[Annna2]

@Stukacz, @Berenika97, @viola arvensis, @violetta, @Poet Ka  dziękuję bardzo

[Migrena]

@Annna2

 

Aniu.

 

zachwyca mnie ta wędrówka przez ażurowe przestrzenie pamięci .

 

namalowałaś dom, którego nie da się zamknąć w ścianach, bo pulsuje w sercu i kołysance mamy.

 

dziękuję za to niezwykłe, koronkowe wzruszenie.

 

mam wrażenie,że to jeden z najpiękniejszych Twoich wierszy.

 

poetyckie cudeńko.

 

 

[Annna2]

@Migrena  tak, tego domu już nie ma- chociaż są mury, bo one stoją, stoi dom,

ale domu już nie ma, nie ma ludzi którzy tworzyli ten dom,,

ten dom w sobie noszę.

dziękuję pięknie