Mój dom

[Annna2]

 

 

Do domu nie prowadziły żadne ulice,
wciąż mieszka w sercu kieszeniach.
Procesji chmur ażurowych przestrzeniach
pinakli kwiatów wciąż widać szpice.

Mieszkam tam gdzie są cieni szkice,
osiądą znów na miłości zwieńczeniach,
Nurzając się w majowych półcieniach,
spienionych raf rozbiją ciemnice.

Torfową drogą ciągle idę i idę,
otwarte drzwi nieustanne mijam,
w nich słychać dopieszczoną ciszę.

Mine the mine- przecież nie zginę,
sennym motylom kolory mgłami zbijam.
Dom- tam Mama kołysankę pisze.