Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

[w odpowiedzi na wiersz "Samotność nie jedno ma imię" autorstwa wiedźma - oraz z fragmentami wiersza "Samotność" Anny Świrszczyńskiej]

 

Była sobie Zosia Samosia.

Dlaczego Zosia była "Samosia"? 

"Bo wszystko

Sama! sama! sama!"

Ta, która jest umiłowaniem mądrości

przyznała: ja sama! (głupia)

- więc mądra (a jednak)

 

Zosia mądrosia

już od zosieństwa 

wydumała: w życie trzeba samemu

co zasiejesz, to zbierzesz

samość jednak ma cenę obecności: "tno"

Zosia Samosia, więc - Samotnosia

w ogromnej perle samotności 

w niej się ukryła:

 

"Je­stem sama, je­stem sil­na.

Sa­mot­ność chro­ni mnie.

Je­stem sama, a więc mnie nie ma,

Je­stem sama, a więc je­stem ni­czym.

Je­stem ni­czym, a więc mogę być wszyst­kim

do­sko­na­le jak do­sko­na­łość,

esen­cja bez eg­zy­sten­cji, wol­ność.

Co za szczęście."

 

w 5-odcieniowej skale perłowości

bunkier może być azylem <od azylu do domu jeden krok>

w perle nie ma okien

w perle nie ma światła

w perle nie ma świata

w perle nie świta

nie ma brzasku ani orszaku

nie ma prologu ani punktów zwrotnych

perła dla świata... nie istnieje...?

cii, w głowie coś świta:

<WSPÓŁCZYNNIK ZAŁAMANIA PERŁY WYNOSI ZAZWYCZAJ OKOŁO 1,53 – 1,69>

<ŚWIATŁO W JEJ WNĘTRZU MOŻE ZAŁAMYWAĆ SIĘ NA DWA SPOSOBY>

oznacza to: dwójułomność

 

- wystarczyło -

 

samotności wyjść z perły

przewlec ją przez sznur i zawiesić na szyi

jako ozdobę

wtedy przyszli ludzie i nadali jej nowe imię:

Zosia stała się Zofią

 

Zofią-Samotnią

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka   Poe.   formalnie drugi raz podchodzę do Twojego wiersza tylko tym razem z nieco innej perspektywy.     tym razem  czytam go  jako bardzo świadome odcięcie się od pewnego modelu "prawdy doświadczenia” który w polskiej literaturze został skodyfikowany między innymi przez  model w którym intensywność musi skończyć się rozpadem, a autentycznosć jest    niemal nierozrożnialna od autodestrukcji.   tu ten wektor zostaje odwrócony:l bo  napięcie nie prowadzi do implozji, tylko zostaje utrzymane w ruchu, jakby jego przeznaczeniem nie była kulminacja, lecz trwanie, dlatego bliżej mi tu do pewnej " ontologii bycia w przejściu” niż do narracji granicznego aktu.   most, wiadukt, tunel  to nie są miejsca zdarzenia, tylko struktury pomiędzy, które nie pozwalają się zamknąć w stabilnej (pewnej) formie.   w tym sensie Twój tekst myśli przestrzenią !!!   nie jako tłem, ale  sposobem istnienia. 'formatowanie wieczności” brzmi tu jak trafna ironia wobec wszelkich projektów domknięcia , zarówno tych wielkich historycznych, jak i tych prywatnych literackich.   mógłbym powiedzieć (ryzykując pewne uproszczenie) że to ruch bliższy temu, co  nazywałby nieustannym byciem w drodze, niż temu, co próbuje ustanowić trwałą forme  sensu. najciekawsze jest jednak to, że Twój wiersz nie tyle neguje intensywnosc, ile odmawia jej finału.   "pryszczaci” nie są tu już figurą niedojrzałości  tylko stanem bycia, które nie chce zostać zamknięte ani w estetyce buntu, ani w estetyce spełnienia .   i może właśnie dlatego ten tekst działa !!!   bo w miejscu, w którym literatura często wybiera albo eksplozję, albo formę, on wybiera trzecią możliwość tzn. ruch, który nie daje się zatrzymać bez utraty   własnej prawdy.     napisałem to troche ryzykownie......ale wiesz Poe, że prawdziwie:)           @Annna2   ja też Steda uwielbiam!!!    
    • @Poet Ka Fajnie, że Ci sie podoba, a nawet chyba bardziej niż podoba. Dziekuję. @Berenika97 Dziekuję, tak właśnie się tutaj czuję. Odrobina spokoju nad morzem, jaką chcę rozciagnąć w nieskończoność,
    • @Berenika97 podoba mi się ten niezwerbalizowany dialog pary młodej. To ciche i tak różne przeżywanie w "cichości serca" wesela doskonale podkreśla dramat obu. Od razu mi się przypomniała piosenka " Windą do nieba" grupy Dwa Plus Jeden....
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        I nie gniewasz się na mnie? Rozumiesz?  Bo wiesz, czasem piszesz jak dzikus - ups!
    • Drgająca struna łabędzi śpiew i tętniący gniew.   Za oknem dzień wyczekuje zbawienia wieczoru o zapachu szkarłatu i czerni.   Wije się wstęgą ból porośnięty mchem i milczącym echem.   Dozgonna śmierci dodaj mi skrzydeł!   Autor fotografii: Mirela Lewandowska

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...