QiA

[w odpowiedzi na wiersz "Nie-istnienie" autorstwa skasujeto] ktoś kiedyś powiedział: nie istnieją czarne łabędzie, bo nigdy ich nie widziałem. przez wieki wierzono, że istnieją łabędzie koloru wyłącznie białego. podchwycił to pewien poeta: "rara avis in terris, nigroque simillima cygno" <rzadki ptak na ziemi, niemal jak czarny łabędź> ale pewnego dnia odkryto Australię a tam: czarne łabędzie czy czarne łabędzie nie istniały, bo wcześniej ich nie widziano? argumentum ad ignorantiam... wujek nie był czarnym łabędziem. stał się nim, bo umarł a ty nigdy z nim nie rozmawiałeś. bo archiwum świata zawzięcie pomija kwestię człowieka sprzed dwunastu lat. są jednak dowody rzeczowe potwierdzające tezę "był taki człowiek": - kanapa nikotyzowana - czajnik w stanie korozji - kubki do kawy, które same przyznają: "tak, byłyśmy używane!" chociaż Schrödinger uśmiercił kota, w zamian podarował mu nieśmiertelność. czy właśnie nie uczyniłeś tego samego? nie jest tak?

[w odpowiedzi na wiersz "Dlaczego i dlaczego, i dlaczego" autorstwa Kiedy Jest Dzisiaj] Dlaczego wzbudza twój zachwyt: zachód słońca? poranek? zapach bzu? brudne naczynie? czerwień czerwieni? Dlaczego ciągle coś wzbudza twój zachwyt? Dlaczego: cieszysz się z wygranej? smucisz z porażki? płaczesz za przeszłością? pochwalasz dobro? potępiasz zło? widzisz świat - tylko przez siebie nie przeze mnie? Dlaczego ciągle się zastanawiasz, ale nie masz czasu na myślenie? - Bo zadajesz za dużo pytań. Oto przykładowy zestaw odpowiedzi: zachód słońca - bo wart jest zachodu - najciekawiej robi się po zgaszeniu światła poranek - już po ranach - tabula rasa po debuggingu, możesz uruchomić się ponownie zapach bzu - bez-zapach - wdychasz najpiękniejszą woń świata: życie brudne naczynie - bo tak łatwo przywrócić je do stanu pierwotnej czystości czerwień - aż się zaczerwieniła ze wstydu (wbrew pozorom to bardzo nieśmiały kolor) wygrana, porażka? - zapytaj się układu limbicznego przeszłość - to mapa wszystkich możliwych dróg, a ty przeszedłeś tylko jedną z nich dobro, zło? - to to samo, to samo... ty, ja? - ...by - z powodu rozdwojenia jaźni - nie trafić do psychiatryka? Dlaczego: dlaczego? Najwidoczniej Ty-Dziecko - ocalałeś. Po co ci to: istnienie? Dla tego dziecka, które wciąż jest głodne świata. Nakarm je metodą Hara Hachi Bu, by - nieprzejedzone - miało apetyt na więcej.

[w odpowiedzi na wiersz "Lekcja uśmiechu" autorstwa A.Between] Pamiętam. Zieloność tego stołu, szorstkość jego koryta - intrygująca faktura. Pamiętam nieustanne zerkanie na zegar. I ciebie, spoglądającego w tym samym kierunku co ja. Każde słowo było jak kamień w wodę, ale milczenie było jak kamień u szyi. Po kręgach kręgosłupa rozchodził się głuchy trzask. Wtedy ja też nauczyłam się jednej rzeczy: mam alergię na pszenicę. Podawałam więc uśmiech jak chleb, bo sama nie mogłam go przełknąć. Grasz - więc ja gram. Nie dlatego, że nie umiem inaczej. Dlatego, bo ty nie umiesz. To twój conditio sine qua non, warunek konieczny. Cztery akordy? Jak Cztery Szlachetne Prawdy: życie jest dukkha, cierpienie jest dukkha... <TRZEBA DAWAĆ LUDZIOM> ...nie pamiętam. Z całą pewnością nie mogłam się z tym zgodzić. Trzeba zabierać ludziom, zabierać, zabierać, zostawić im tylko okruszki po sucharach z wczorajszego chleba. "Pewnego wieczoru wziąłem na kolana Piękno. - I przekonałem się, że jest gorzkie." - trzeba strzepać te okruszki z kolan. Wstać. I odejść od stołu. Nie będziesz opowiadał mi swojego świata. Mój świat to najwidoczniej zupełnie inne miejsce. Jeśli ściany mają ślady po obrazach - możesz odwiesić je na miejsce. Jeśli cenisz sobie nagość ścian, ale bez jej odcieni - możesz pomalować ją na dowolny jednolity kolor. Chcesz iść obok mnie, ale nie przeszkadzać mojemu światłu? Możesz zostać cieniem, efektem ubocznym, odpadem poprodukcyjnym, którego moje światło zupełnie nie potrzebuje. Ale musisz zostać z tyłu. I nie licz na to, że obejrzę się za siebie. Więc graj. To tylko piosenka. Ja tymczasem wybiorę adekwatny uśmiech: ;)