jeden dzień życia bożego

[Robert Witold Gorzkowski]

 

 

Ból nad wściekłością zmiata rosłe drzewa
płomienne brzozy tańczą żarem nieba
dąb się przewraca grzebiąc ciało moje
ręce umarłe trzepocą pod znojem

Ciężar to spory i trzepot nie zdoła
unieść nad ziemią rozliczne szaleństwa
do głębi pali i kruszy korzenie
tęsknota wielka rozbija znów męstwo

Ostatnie wyjście przychodzi do głowy
i trzyma życie wiekowe zwycięstwo
żem zamknął oczy a w końcu drogi
Bóg mi wyznaczył Hiobowe jestestwo

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 3 godziny temu przez Robert Witold Gorzkowski (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Robert Witold Gorzkowski

 

bez utartych frazesów.

 

samo filozoficzne sedno.

 

i zabrzmi to tak:

 

hiobowy determinizm wpisany w tkankę lasu .

 

poruszająca lekcja pokory w której upadek dębu staje się jedyną drogą do ostatecznego wglądu.

 

napisałeś krotko gęsto i bez znieczulenia o tym, że czasem trzeba zostać zmiecionym, by dopełnić swojej miary pod tym konkretnym niebem .

 

i tyle wystarczy.

 

Twój utwór - to jest to!!!