Po prostu

[beta_b]

Idę, jak chłopka, przez swoje życie,
na polu śladem skoszonej ławy.
Źdzbła w pęki zbieram, na bok układam.
Snopki przewiążę powrósłem z dłoni.

I każdy snopek to doświadczenie,
co jest fragmentem czegoś większego.
I każdy wierszyk, który napiszę
wiąże mi trawę dla koszącego.

Odmierzam dystans; plecy już bolą,
już w drugiej części uprawiam rolę.
Żnę kosą chwile, oddzielam ziarno.
Żnę ręcznie życie, mam wolną wolę.

Nieokrzesana i nie ubrana,
bez konwenansu i z sierpem w dłoni.
Słońce mi w oczy, spierzchnięte wargi,
skóra rumiana, chociaż czas goni.

Potrawy proste i proste życie,
jasne zasady i słowa szczere.
Lubię co proste, dziś niezwyczajne,
na co dzień szczęścia dają mi wiele.

 

I jako piosenka:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Edytowane 6 godzin temu przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@beta_b utożsamiam się :) ale ubieram się w swoich mini projektach:)

[beta_b]

@violetta

Zwiewne falbanki, sukinie z żorżety

i zapach kwiatów, połyski słońca.

Miniprojekty - dodają oddech,

podnoszą z kolan - pisz je bez końca.

Ściskam, bb

 

[Berenika97]

@beta_b

 

Ten wiersz pachnie słońcem i prawdziwym życiem. Przypomina, że szczęście kryje się w jasnych zasadach. Piękny!