Historia edycji

@Toyer   Zamieniłeś tęsknotę w żywioły. Piękne.

@Łukasz Jurczyk   Narratora Agrianina zraniło "drewno", ale ciężka rana jest opisana bez gniewu. Przyznaje, że musiał być głazem, aby przetrwać. A teraz, w obliczu śmierci sam ma pragnienie - „choćby starej dłoni” , ludzka obecność jest ważniejsza niż żołnierska duma. Wór na cebulę jako bandaż to genialny, naturalistyczny detal. Podkreśla nędzę wojny. Może to symbol uprzedmiotowienia - człowiek, elitarny wojownik, zostaje sprowadzony do poziomu warzywa, które gnije w worku. Ciekawy jest fragment o muchach - „Muchy uczciwsze niż ludzie”. One nie udają, nie składają fałszywych obietnic ratunku. Przychodzą, bo czują rozkład. W świecie narratora instynkt i biologia są prawdziwsze niż skomplikowane relacje międzyludzkie. Piękna puenta - ziemia „czekająca na mnie” brzmi jak pogodzenie się z losem.   Zapach ziemi, to wszystko  co zostało z wielkiej wojny. Wór na cebulę tuli moją krew.  

@Migrena   Ależ piękny jest wiersz, niesamowite metafory,intymny, subtelny!  Już dawno niczego tak zmysłowego nie czytałam.  Jestem pod wrażeniem! :)

Inaczej tym razem i zabawa słowem. Inaczej Cię dziś widzę Alu, choć jak zwykle płynnie. Bb

@Alicja_Wysocka  tak się zamyśliłam,  że nie dokończyłam myśli.  Dziękuję.. Uściski.