Kolejnica

[Antoni Leszczyc]

Jest takie miejsce w moim lesie
gdzie zazębiają się dwa kraje:
nasz, spięty miedzią i magnesem,
i ten zielony od zagajeń.

Kolej, jak drzazga wpięta w skórę,
w zaciszy półmrok tam się wrzyna;
trawa na oślep pnie się w górę,
a maki kładą łby na szynach.

Prócz nich to miejsce jest bezpańskie,
a szarość ślizga się po torach.
Próg, co mógł łączyć oba władztwa,
jest martwy jak zbutwiały konar.

Zwierzęta w świat ten się nie garną
i na szyn drżenie w gęstwie nikną.
Zostaje poblask oczu sarnich
i tupot nóg, jak ścięty brzytwą.

Pociąg zaś pędzi w przestrzeń siną,
w swój świat tętniący kabli zwojem...
Choć z jednej nas stworzono gliny,
forma dziś dzieli nas na dwoje.

[VI 2005]

[Tomasz_Biela]

ciekawe...klimatyczne jak dla mnie...dobrze się czyta...

[jasiu zły]

Cholera! Jak ty to robisz? :)

[Antoni Leszczyc]

jasiu: Robię to wciąż nie dość dobrze :) Ale się cały czas staram, więc kiedyś być lepiej musi. W końcu o to właśnie w tych klockach chodzi. Jak mawiał yankes w Latającym Cyrku: man gotta do what a man gotta do :)))

Tomek: cieszę się, że się widziało

Pozdrawiam serdecznie,
Antoś :)

[jasiu zły]

Wiersz nie wymaga dziwnego akcentowania. Po prostu chcesz to czytać jak sylabotonik ;)

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O! o! - jakie miłe zaskoczenie ;)
pzdr. b

[Antoni Leszczyc]

Rzeczywiście, z tymi łbami to jest problemz wymową. Acz ja mam z wszystkim problem z wymową - więc czasem już nie wiem, czy to problem w wierszy czy to tylko ja ;)

Dzięki za komentarze, Antoś :)