Historia edycji

Cień ciszy zasuwa zasłony Na widok świeżych snów Wciąż pragnie Twojej ciemności Lecz Ty nie jesteś przecież mój   Na niebie zawisły czarne ubrania W jednym z moich snów Byłam tak blisko ramię w ramię Z ciszą, w ciemności zakochana   Oddałabym wszystko Co zgromadziłam w skarbcach świata By na chwilę krótką Pobyć z życiem całkiem sama   Oddałabym się ciemności Wciąż będąc w Tobie zakochana Chłonąc słowa jak stary zwój Lecz Ty nie jesteś przecież mój   Miłość mnie rozsiała po krańce snu Tam znaleść siebie mam Po drodze zgubnej Poznając w ciemności Twoją twarz    I nic tak nie rozproszy mojej duszy Jak kolce dzikiej róży Zawieszonej nad głową mędrca Co odnalazł w smutku dom   Pragnę zaciemnić się pod pokrywą Stłoczonej pary żalu i prawdy Później opłakiwać siebie Widząc tak głęboką ciemność   Ty poszerzasz mój horyzont Wciągasz do mrocznej dziupli Czasem czuję, jakbyś był blisko Jakbyś dłonią zakrywał mi oczy   Już mnie nie drażni półmrok A mógłby kopać pode mną dół Kochać pragnę Twoją ciemność Leczy ty nie jesteś przecież mój   

@Leszczym Dzięki. Pozdr/

@Zbigniew Polit Do Ciebie, sorry za niedokładność. 

W zaparte ;)

@Marek.zak1 Niby to takie proste i oczywiste, ale weź tak sformułuj i przepięknie napisz taką myśl :) Gratulacje !!!!