Historia edycji

„Niebo”

Przyglądam się za dnia niebu

i w błękicie jego chmurom —

tym białym i siwym kłębom,

jakże piękną są naturą.

Wyglądają tak potężnie,

choć są tylko mgłą, oparem,

suną wiatru lekkim pędem,

ulotne, z anielskim czarem.

Kształtami się wciąż formują,

wyszukać w nich można wszystko,

gdy uważnie się wpatrujesz —

artystyczne to igrzysko.

Wzlotem własnej wyobraźni —

te ludzkich wyrazów twarze,

obrazy porównań z marzeń,

i lasów, i rzek pejzaże.

I stworki wszelakiej maści,

z groźnie śmiesznymi pyszczkami,

w tej wielkiej nieba przestrzeni —

przyjrzyjcie się kiedyś sami.

Przyglądam się niebu nocą,

w kosmosu kresów głębiny,

czerni, gdzie gwiazdy migocą

srebrem blasku jarzębiny.

Widzę gwiazdozbiory znane,

w astronomii określone,

widzę też nieopisane,

w mej wyobraźni tworzone.

I widzę co wymyślane,

z gwiezdnego centrum ogródka,

przez ludzkość wyczekiwane —

to przybycie ufoludka.

Wystarczy nam zamknąć oczy,

obserwując gwiazdy miliony,

by zobaczyć, jak on kroczy,

gwiazdami przyozdobiony.

Przybysz ze świata innego,

fantazją naszą stworzony,

tej nocy nieba gwiezdnego —

spróbuj, będziesz zadziwiony.

Leszek Piotr Laskowski