Historia edycji

Jestem tutaj  Całkiem sam    Lecz myślami Z tobą    Taki pogubiony  A jednak    Czuję się sobą    Gdy odliczam czas  Do naszego spotkania    I pierwszego pocałunku  A potem pożegnania    Odpływam tak nagle  To był taki piękny sen...

@MIROSŁAW C., dziękuję :)

@aff Stan służy zdrowia to przejaw pogardy do zwykłych ludzi przez rządzących tym krajem na przemian  ...(cenzura)   Obyśmy zdrowi byli  ...

@Migrena   Wiersz operuje językiem mechaniki, by opisać stan po przekroczeniu granic intymności. Ściany ustępują wolniej, niż powinny, mechanizm trzeszczy, a nakładające się na siebie przestrzenie tworzą niebezpieczną szczelinę. W efekcie powstaje pusty, ciężki stan – pustość, w której nie ma już czego zamykać.   Peel będący zarazem jednym z bohaterów lirycznych jawi się jako obserwator i chwilowy uczestnik (choć w pewnym momencie dzieje się wszystko już poza nimi, zamieniając w sam ruch). Drugi byt jest z kolei przedstawiony jako element zgrzytliwy i nieelastyczny – przypomina zepsuty mechanizm, z którego zniknęła pierwotna intencja, ustępując miejsca bezwzględnemu ciśnieniu.   Stan ten prowadzi do ciekawego wniosku – braku możliwości otwarcia czegokolwiek. Po co otwierać, skoro tam nic nie ma, a byt jest nieelastyczny i szczelina jeszcze i tak nie zamknięta?   FE NO ME NAL NE!    

Bo nic tak nie myli jak zmysły. Poezja muśnięta prowokacją :)   pozdrawiam.