180 dni

[wiedźma]

 

Zamykam oczy.  

Twoja twarz pogodna.  

Oczy – gasnący blask.  

Wypieram tę myśl.  

Nie chcę by stała się prawdą.  

Mówisz "udało mi się".  

I odchodzisz tydzień później.  

Twój fotel, dla mnie,  

Wciąż w nim siedzisz.  

Usta wykrzywione w uśmiechu.  

I tlen, który nie zdołał Cię ocalić.  

Ja też nie zdążyłam.

 

Potrafię płakać.  

 

W mej pamięci Twój obraz  

żywy, sprzed chwili.  

Nie zdjęcie.  

Nie klatka z filmu.  

Odcisk.  

Wypalony na siatkówce.  

 

180 dni.  

To nie liczba.  

To są dni tęsknoty.  

Wypełnia płuca  

zamiast powietrza.  

Duszę się przy każdym oddechu.  

 

Mówią: "czas goi rany".  

U mnie nie ma rany.  

Jest amputacja.  

Czegoś nie ma.  

A boli miejsce,  

które kiedyś  

było Tobą.  

Ból fantomowy.  

 

Zostałam  

dowodem,  

Chodzącym epitafium.  

Kocham Cię i tęsknię, Tatku.  

Wyryte we mnie.  

 

1.05.2026 Gdzieś na zakrętach życia .

[Jacek_Suchowicz]

@wiedźma

 

tak musi być odchodzą rodzice a potem pora na nas (tragedia gdy odwrotnie)

 

odszedł został pusty fotel

ale czy pusty?

pies przy pustym fotelu się łasi

czyja głaszcze go ręka?

 

a może piękny  motyl wyfrunął z poczwarki?