Damnatio memoriae

[Rinimod Ikcyżuk]

Błagam, zapewnij mnie Panie,

Że gdy w końcu nadejdzie mój finał

Nie wstanie moja dusza wieczysta,

Lecz rozproszy się w nieistnieniu.

 

I błagam, by ma materia,

Której tryliony atomów noszę

Zniknęła, jakby wyjęta

Z okowów naszego Wszechświata.

 

Niech tam, gdzie będę leżeć

Zwiędnięty, przyjdzie pustka

Antymaterii, dziwnej materii,

Co wymaże mój każdy ślad.

 

Nawet jeśli w tej wyrwie

Pojawi się czarna dziura -

Niech chłonie i niech płonie

Wsze świadectwo mojego bytu.

 

Na koniec niech się zamknie

I jak samo nie istniało,

Niech zapadnie się w przestrzeni,

Jakby nigdy go nie było.

 

Bym miał pewność, że żelazo 

Tkwiące w hemie mojej krwi

Nie stało się częścią 

Złota głupców

 

Oraz magnez, który przedtem

Kurczył moje mięśnie 

Nie trafił do chlorofilu

Liści czujących Słońce.

 

Aby węgiel i tlen

Więzione w mym kodzie

Nie stały się 

Czyimś oddechem.

 

I by w bombie

Wszelkiego zniszczenia

Nie został zawarty

Mój 

Wodór.