niepojęty ranek w cukierence

[Poet Ka]

niepojęty ranek w 

cukierence

 

croissant, café au lait

patrzę z nadzieją przez szybę

jestem w środku

 

szkolenie z wiązek prądu –

szot energii

waham się między latte a 

espresso

płacę

 

zaraz otworzą przybytek

patrzeć przez szybę

pokrytą po francusku 

piegami?

czy na ażurową kelnerkę,

która niechętnie mawia

bonjour

 

biały kruk powiada o 

kelnerce:

ona jest przezroczysta

 

jak tu nie reagować na

drugiego człowieka?

zagwozdka – nie potrafię

 

skupiam się na skupieniu 

światła

na przybrudzonej szybie,

którą czyści szyld 

patisserie

 

zaraz szkolenie – myślę 

alternatywnie

o paradokumencie: o mnie, o 

nich

 

stoję i czekam. właśnie 

otwarto

nie kawiarnię – miejsce 

szkoleń

co mnie jednak

cieszy

[Poet Ka]

@Lenore Grey - bardzo dziękuję:)

[Lenore Grey]

@Poet Ka

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Poet Ka]

@Migrena - dziękuję!

[Migrena]

@Poet Ka

 

Twój wiersz wygląda niepozornie, ale pod powierzchnią dzieje się sporo.

 

podmiot niby "jest w środku” a jednak patrzy przez szybę  i to jest klucz!

 

jestesmy w świecie, ale zawsze trochę oddzieleni, jakby przez filtr własnej świadomosci.

 

dlatego ludzie stają się " przezroczyści”, a kontakt z drugim człowiekiem okazuje się czymś trudnym, niemal niemożliwym.

 

cukierenka z francuskimi wstawkami.

 

ale nie do końca prawdziwa.

 

pod spodem kryje się zwyczajność i funkcjonalność  co tworzy subtelny dysonans .

 

 jest tutaj cichy paradoks.

 

brak głębszego kontaktu, rozproszenie, a jednocześnie drobna zgoda na rzeczywistość .

 

bez patosu, raczej w duchu spokojnego przyjęcia tego, co jest.

 

jest tu sporo finezji.

 

nie nazywasz napięć wprost 
 tylko pozwalasz im wybrzmieć między obrazami.

 

operujesz znakami filozoficznymi.

 

jest tutaj Jean Baudrillard,

jest Edmund Husserl,

i jest Alberta Camus.

 

przez te filozoficzne znaczenia nadałaś wierszowi głębi.

 

 

żeby Twój wiersz porządnie opisać potrzebny jest esej:)

 

 

[andrew]

@Poet Ka

...

jesteśmy szybą 

przez nią świat oglądamy 

nawet wtedy 

gdy się 

do niego zbliżamy 

 

siedzę obok 

na okno patrzę 

może tam 

ciebie zobaczę 

a ty kawę

przy mnie pijesz 

swoimi 

myślami żyjesz 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Edytowane 15 godzin temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@andrew dziękuję:)

[Jacek_Suchowicz]

@Poet Ka

 

coś na ten temat wiem 

jak pracowałem w urzędzie miasta wysyłano na szkolenia z zakresu ochrony środowiska. nie mogłem narzekać: miejsca wspaniałe 

 

pamiętam swoje staże szkolenia

choć miejsca piękne dudniła proza

na temat ścieków mówiąc oględnie

jak w środowisku zagospodarować

:))) 

[Berenika97]

@Poet Ka

 

No i niepojęty jest ten ranek, ale nie w cukierence, tylko przed ekranem. 

Jak impresjionizm!  

Serwujesz tu niezłe „wiązki” znaczeń. Zastanawiam się tylko, czy ta przezroczysta kelnerka to brak oporu w obwodzie, czy może po prostu izolator? Czytając, poczułam się jak między latte a espresso - niby łagodnie, a jednak z mocnym kopem refleksji.

 

A poważnie: 

Podmiot liryczny ucieka w obserwację fizyki - światła na brudnej szybie. Wydaje się, że jest tu bezradność wobec "drugiego człowieka" - kelnerki, która staje się elementem scenografii.

A poza tym - to jakby zapis napięcia między europejskim mitem "sweet life" a techniczną konkretnością współczesności.

 

ps. Tym razem nie czytałam wcześniejszych komentarzy. 

 

[Poet Ka]

@Berenika97 -

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

- bardzo trafne, dziękuję

 

@Jacek_Suchowicz serdecznie dziękuję:)

@Migrena jeszcze raz dziękuję!

@andrew jeszcze raz dziękuję!

@Lenore Grey 

@Posem dziękuję dziękuję dziękuję:)

[Poet Ka]

@.KOBIETA. dziękuję:)