linia przypływu

[Migrena]

 

 

plaża była pusta
rozciągnięta jak język
sucha od słońca i wiatru

ona miała sól na ustach
i oczy zbyt jasne
jakby widziały więcej niż trzeba

on niósł w sobie noc
ciężką
jeszcze nie do końca przeżytą

piasek parzył stopy
wchodził między zęby
zgrzytał w środku

szli za daleko
tam gdzie nie było już śladów
tylko wiatr
i własny oddech

dotknął jej nagle
jakby coś w nim pękło
bez ostrzeżenia

odpowiedziała od razu
jak ogień
który nie ma już powrotu

ich ciała nie były delikatne
ścierały się
jak kamienie mielone w gardle rzeki

sól wchodziła w skórę
w oczy
w usta

wszystko szczypało
wszystko było za bardzo

on wbijał dłonie w jej plecy
jakby chciał się utrzymać
przy czymś żywym
jakby pod skórą było coś
co mogło go ocalić

ona ciągnęła go niżej
w piasek
w siebie
w ciemniejsze miejsce

nie było rytmu
tylko uderzenia
nierówne
głodne

krew przyspieszała
szarpała się
jak zwierzę zamknięte w za małym ciele

morze obok
uderzało i cofało się
jakby coś pamiętało
ale nie chciało powiedzieć

krzyknęła raz
krótko
jak przecięcie

potem już tylko oddechy
ciężkie
rozbite

leżeli długo
lepcy od soli i piasku
jak po walce

słońce wypalało z nich resztki myśli

nie patrzyli na siebie
bo było za blisko

fala doszła wyżej
dotknęła ich stóp
zimna
obca

jakby coś sprawdzało
czy jeszcze żyją

i kiedy wstali
nie byli już tacy sami

jakby morze coś w nich zabrało

i zostawiło miejsce
które nie chciało się zamknąć

 

 

 

 

 

 

 

[Berenika97]

@Migrena

 

Wiersz zaciera granicę między ciałem a żywiołem - sól, piasek, fale i oddech tworzą jakby jedność. Tu jest bliskość, która jest gwałtowna, desperacka, potrzebna jak powietrze. On szuka w niej czegoś żywego, ona ciągnie go głębiej. A morze jest świadkiem, który pamięta, ale milczy - to piękny obraz. Świetny tekst!

[Na liniach czasu]

Porównanie plaży do języka bardzo oryginalne. W tym wierszu bliskość jest bardzo dzika jak zew natury.

Nie jest ładna jest wręcz właśnie ocierająca się jak piasek o skórę. Coś jak krzesiwo, które rozpala ogień. To jest wręcz przeżywanie tego aktu z przyrodą.

Jakby te odczucia pogłębiały i dopełniały akt.