Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

katedra ze szkła i koloru

toczył się film

lampy słoneczne zatopione

w świetlikach

elfy efemeryczne

 

ledwie widoczne

może fotomontaże

kiedy patrzę w słońce

po opadnięciu napięstków

Poświatowskiej 

 

widzę - trwam

dopóki widzę 

transparentne drobnoustroje 

przez żar nieba

i wilgoć zieleni

 

powidoki granatowej nocy

złotego księżyca

pełnego w nowiu 

i zaćmieniu

srebrzystego

 

widzę kalejdoskop 

kolorowe drobinki

fantazyjne wzory 

ciemnej nocy wyobraźni

kolorowe odłamki

 

marzenie o wieczności

kolejny eon

kolejne koło zatoczone

przez istnienie

Opublikowano

@Poet Ka

 

musiałem Twój wiersz dobrze rozczytać bo ma dużą głębię.

 

 

to jest taki wiersz który nie opisuje świata tylko go rozszczepia na światło i widzenie!!!


katedra nie stoi tu z kamienia tylko z percepcji i to robi ogromne wrazenie .


bardzo mocna jest ta myśl że widzenie staje się warunkiem istnienia jakby wszystko trwało tylko dopóki jest uchwycone spojrzeniem.

 


i nagle rzeczywistosć przestaje być czymś pewnym a zaczyna być czyms kruchym migotliwym prawie nie do utrzymania .


podoba mi się też jak szeroko to idzie od drobnoustrojów po eony od mikro do kosmosu wszystko tu jest spięte jedną świadomością
to daje poczucie wielowymiarowosci i naprawdę dużej odwagi myślenia.

 

tym mi bardzo imponujesz!!!


i jeszcze ta gra pozorów .

 

elfy ktore za chwilę okazują się fotomontażem jakby wyobraźnia i rozum ścierały się w jednym miejscu, 

 


to jest bardzo     przenikliwe bo podważa samą możliwosć pewnego widzenia..

 


masz niezwykłą zdolność łapania tego momentu kiedy świat zaczyna się rozpadać na obrazy a jednoczesnie właśnie wtedy odsłania coś głębszego!


to jest poezja która nie daje gotowych sensów tylko zmusza do patrzenia dalej i głębiej

 

przenikający tekst!!!

 

korciło mnie jeszcze pójsć śladem Poswiatowskiej......

ale już nie chcę nadwyrężac Twojej cierpliwości:)

 

 


 

Opublikowano

@Poet Ka

 

a ja teraz znalazłem coś co było mi kiedyś tak bliskie:

 

 

uśmiecham się do ciebie...)

Halina Poświatowska

 

 

"Uśmiecham się do ciebie. Czym jest uśmiech?

Światłem przez gwiazdę przesłanym gwieździe.

Zapachem który trawy wiąże w brzęczącą łąkę.

Łagodny kolor zieleni kolor moich oczu wplątał się

w twoje palce. Trzymasz w ręce rozszeptane ciało łąki.

Trawa cierpkim wąskim kształtem opowiada o moich

oczach patrzących nieskończenie.

Uśmiechasz się do mnie."

 

 

Opublikowano

@Migrena - wspomniany wiersz Poświatowskiej 

"modlę się do zieleni (...)"

tu kruche życie - tam kruchość życia

tu drobnizna- drobnoustroje 

tam- chrabąszcze

tu piękno kruchości - tam piękno kruchości "inaczej"

tu katedra- tam kościół 

 

Opublikowano

@Poet Ka Oj, 

nie potrafię go do końca odczytać - próbowałam podejść z różnych stron i wciąż mi się rozprasza jak światło.

Ale zatrzymał mnie tym migotaniem.
Może muszę jeszcze założyć okulary przeciwsłoneczne - bo na razie trochę mnie oślepia, 

serdeczności  dobranockowe :)

Opublikowano

@Poet Ka

...

wczoraj dziś jutro 

żyje 

gdy jest i gdy minie 

 

widzieć kolory 

rodzący się listek 

na szarej gałęzi 

zobaczyć 

człowieka obok 

to dar 

 

biegniemy jak ślepcy 

patrząc daleko 

zbyt daleko 

 

niepotrzebnie 

 

życie jest w nas 

w uśmiechu 

podaniu dłoni 

w biedronce 

szykującej się do lotu

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Janekq Jestem, aby rozumieć.  Gdy nie rozumię także jestem... , a może nie.   Pozdrawiam 
    • Link do piosenki:     Zmierzch – słońce zgasło jak wargi Suche, głodne, dalekie Dziś patrzę i bez skargi Nadzieje w ból rzucam wszelkie   Młode wargi w smutek splecione I cierpienie – bo bez wody Bez pocałunku żadnego – one Te warg i pragnień ich korowody   Tak niewiele – co się wtedy stało? Teraz otchłań pustki i dech suszy Czy to dobrze? Czy tak być musiało? Odpowiedź chyba w środku duszy   Pamiętam oczy, głos Twój Lecz zapominam to istotne I słucham jak oddech mój Wsysa powietrze jak ja samotne   I modlę się o jedną chwilę O dotknięcie pocałunkiem warg Modlę się – więcej niż tylko tyle Ze złudzeniem, bez skarg   Niedolą zagubiony swoją Śpiew z ust, w świat, na wiatry Rzucam, a słowa dwoją się i troją I co z tego? To nie Ty   I w żałobie ten śpiew jak rozpacz Jak ból, który jest, a nikt nie widzi Choć raz na usta moje popatrz Może coś się zmieni – odwidzi   I powstanę z śmierci, z mroku Ten jeden raz – spójrz tylko I w oczy spójrz, i w błysk co mam w oku Koniec, kres, miłość – chyba wszystko   Tamte chwile, cień tamtych dni Co się stało i było wtedy? Teraz roję i więcej mi się śni Nawet marzę – niekiedy   I modlę się o jedną chwilę O dotknięcie pocałunkiem warg Modlę się – więcej niż tylko tyle Ze złudzeniem, bez skarg                    
    • @Poet Ka ... wczoraj dziś jutro  żyje  gdy jest i gdy minie    widzieć kolory  rodzący się listek  na szarej gałęzi  zobaczyć  człowieka obok  to dar    biegniemy jak ślepcy  patrząc daleko  zbyt daleko    niepotrzebnie    życie jest w nas  w uśmiechu  podaniu dłoni  w biedronce  szykującej się do lotu ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @.KOBIETA. ... lada chwila spadnie deszcz zroszone usta będą lśnić   w duszy  wzejdzie słońce  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia   
    • Parę słów  Na pożegnanie    Czy to ty? Czy to ja?   Czy prawda  Ubrana w słowa    Która nigdy  Nie zaświeci    Żadnym blaskiem    Ani w dzień Ani w nocy 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...