druga strona powietrza

[tetu]

nie ma dokąd odejść Piotrze
tafla lustra jest mętna
jakby ktoś za nią rozlał gęsty niepokój

 

odbicie nie nadąża za moim ruchem
mruga spóźnione
szara cisza zatrzymuje każde słowo

 

jak mam wejść w to miękkie srebro
przełknąć milczenie
cięższe od zimnej rtęci

 

nie ma dokąd odejść

 

mogę tylko rozbić ten obraz 
odłamkami wyciąć sobie drogę
na drugą stronę

 

powietrza

 

 

 

 

[bazyl_prost]

co u was słychać? a nic nowego.

[Charismafilos]

@tetu ten fragment skojarzył mi się z piosenką The Doors, wiadomo jaką ;)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[tetu]

@bazyl_prost to tak jak u większości.
A poważnie, to zależy, gdzie ucho przyłożysz i co z tego zrozumiesz.  

 

@Charismafilos @.KOBIETA. @Posem dziękuję za wgląd. Serdeczności. 

@Charismafilos of course :)

[Berenika97]

@tetu

 

Interesujące są słowa skierowane do   „Piotra” – nadają to całości intymny ton.

Bardzo podoba mi się kontrast między „miękkim srebrem” a ostrymi „odłamkami” z końca. To wiersz o ostateczności - zostaje  tylko czysta, gęsta emocja. Piękna metafora szarej ciszy, która „zatrzymuje słowa”  - nadaje to milczeniu niemal fizyczną teksturę. Mocna puenta. 

Czy Piotr to postać biblijna? 

[Nata_Kruk]

@tetu... Twoja seria z.. Piotrem.. zawsze mnie intrygowała.

Nie zawsze udawało mi się wstrzelić z myślą, słowem, by oddać to.. "coś".. co powoduje,

że można się w treści.. zaczytywać... i prawie za każdym razem ustawiać w rządku jakiś obraz.

Berenika pyta, czy to postać biblijna.. dla mnie tak, a my sami, tzn. nasze życia, bo takie małe..

nigdy nieprzerobione.. biblie, lekceważone niekiedy celowo, albo na przekór komuś innemu.

Ode mnie.. PLUS.. z pozdrowieniem.

Edytowane 1 godzinę temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)