Historia edycji

Szklane słońce kłamie Oczy czekają na burzę To uczucie, to nie "to" Rozrywa duszę Pierwsza łza spływa To żal, nie tęsknota Tnie i oczyszcza Prawda boli bardziej Szczerość spala duszę Ale pozowanie To powolne duszenie Maska z "wszystko gra" Skleja usta Skleja oczy Skleja serce Szklane lustro pęka cicho żeby nikt nie usłyszał Lepiej spłonąć raz W ogniu prawdy Niż trwać sto lat W szklanym słońcu Bo proch Zawsze można zebrać A z kłamstwa Nigdy nie wstaniesz Więc niech pali Niech rozrywa Niech tnie Wolę duszę w prochu Niż duszę w szkle Wolę burzę Niż fałszywe lato Taka jestem 

To gra. Miks ułana na łuski Margot

@EsKalisia Idę zatem poczytać swoje teksty :)

@Berenika97 ... uczucia  często traktujemy  jak grilla  bierzemy zachwalany towar nie wybieramy troskliwie  minimalny czas przygotowania  potrawa jeszcze nie dopieczona  popijana piwem  smakuje wybornie    jemy dwa razy więcej  niż trzeba  taka okazja nie codziennie  jak coś zostanie  podrzewamy przypalamy  dalej jest ok    nie delektujemy się  stąd często zgaga  zły sen    chociaż ... gdyby idealnie było  życie potrafi ...   wtedy ... zostaje tylko rower ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 

@Berenika97  To mistrzowskie studium goryczy, niezrozumienia oraz głębokiej samotności. Mistrzostwo. Czegoś takiego tu nie czytałam!