Wesele II (Sen księżniczki)

[Stukacz]

Kolejny utwór z cyklu "Echo"

 

 

Ludzie tańczą i się bawią

Nieświadomi głosu echa

Czas w zabawie, w próżni trawią

Tłum się bawi i uśmiecha

 

I podziemne tańczą lochy

A tam cienie – cudu cud

Dla zabawy, dla radochy

Ogranicza w tańcu lud

W komórce myśli złudnych

Lecz rojeń przecudnych

 

Mroki smutne w skroń pukają

W serca tańczącego tłumu

I w nich jak w mgle szukają

Wyjścia dla melodii, szumu

 

W wyjściu szumu i melodii

W mroku głębi męczy tłum

Jak w cyrku lub parodii

Dziki i nieznany szum

Obłąkane drążąc szlaki

Wskazuje snu poszlaki

 

A tu salę ktoś przemyka

Niewidoczny cień nikomu

Chłód złotą w głąb przenika

I dotyka po kryjomu

 

Ona nie wie i nie widzi

Że dotykiem mroczny cień

Drwi i z żywej szydzi

Jak siekiera tnąca pień

Która w królewskiej chwale

Kładzie młode drzewo trwale

 

Księżniczka snem ucięta

W ramiona ludu pada

Twarz w przestrachu choć zacięta

W mroczny sen zapada

 

W sen, w głąb nieznaną

Zapomina wesele, bal

Zapomina prawdę znaną

I zostaje smutek, żal

Złota płacze i łzy roni

Echo drażni skórę skroni