Między lądem a wodą. Zaczerpnięte z opowieści o Pomorach…

[Benjamin Artur]

    Staruszka z niedowierzaniem obracała w palcach kolorową torebkę, jakby trzymała artefakt z innego świata. Dla niej, żyjącej w rytmie udoju Noszki i ciepła bijącego z kuchennej blachy, jedzenie z proszku było czymś niemal magicznym – i pewnie trochę podejrzanym.

    Jest na Morzu Białym wyspa, do której można dojść pieszo tylko podczas odpływu. Trzeba wybrać odpowiedni moment, by zdążyć przed powracającą wodą i nie dać się pochłonąć morzu. Nad samym brzegiem stoi wielki, ceglany dom. Podczas przypływu jego podwórko wypełnia się słoną wodą, a gdy morze się cofa, zostawia po sobie skarby i odpadki, które można zbierać gołymi rękami.

W tym domu mieszka samotna kobieta. Od kilkunastu lat wyczekuje męża, który nie wrócił z rejsu. Trwa w tym zawieszeniu między lądem a wodą, licząc, że kolejny przypływ w końcu przyniesie go do domu.

— Ona wciąż tam stoi i patrzy w horyzont — szepnęła Meg, gdy mijaliśmy ceglane mury.

— Myślisz, że on kiedykolwiek wróci, czy to tylko kolejna legenda tego wybrzeża?

— Nie wiem — odparłem, patrząc na mokry piasek pod stopami. — Niektórzy po prostu budują swoje życie na czekaniu. To ich jedyny fundament.

    Obraz ceglanego domu, który przy każdym przypływie jest odcinany od świata, a jego podwórko zamienia się w morskie dno, to klasyczny motyw w rosyjskiej prozie i legendach północy. Często pojawia się on w opowieściach o Pomorach – mieszkańcach wybrzeży Morza Białego, którzy od wieków żyją w rytmie pływów, a ich domy budowane są z trwałej, czerwonej cegły, by wytrzymać słoną wilgoć i napór wody.

    Kobieta wyczekująca męża staje się żywym symbolem wierności, trwającym w miejscu, które technicznie rzecz biorąc, nie powinno istnieć, bo co kilka godzin należy do morza.

 

 

[Kwiatuszek]

@Benjamin Artur Piękna opowieść. Bardzo fajnie się czytało. Trochę krótkie. Może przez to, że ładne? Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Benjamin Artur]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Podobno nasz mózg nie jest przygotowany do tego, by odbierać cały czas pozytywne odczucia. Dlatego coś co ładne musi trwać krótko. Szczęście, euforia, piękno. Zauważamy je łatwiej na tle odmiennych odczuć. Trochę dużo mi się napisało... Pozdrawiam