Jestem cierniem

[Ernest Guzik]

Nie znam już szczęśliwych słów

i do stylu mi daleko.

Zdzieram gardło, prosząc – wróć,

wróć, bym znowu poczuł piękno.

 

A gdy przyjdzie maj z najpiękniejszych wróżb,

dam ci wargi smak wśród kwitnących grusz.

Ponoć bywa, że najpodlejszy żal

w końcu zmienia się w disneyowską baśń.

 

A jeżeli już nie przyjdziesz

i baśń stanie się złudzeniem,

będę cicho szedł przez życie,

będę tylko – cierniem.

 

Słów już nie wymówię żadnych

i zaleję się milczeniem. 

Po co rzucać mam słowami,

gdy nie mówię ich do ciebie?

 

Był nad nami anioł stróż,

który troszczył się o płomień.

Płomień naszych skór i dusz,

który pragnę dziś zapomnieć. 

 

Choć nasz anioł zmarł, ja wciąż z jego piór

tkam przed snem co dnia garść szczęśliwych snów.

Ponoć bywa tak, że choć płomień znikł,

świeci ludziom w twarz ich miłości znicz.

 

To przez ciebie oniemiałem.

To przez ciebie jestem cierniem.

Śnię, że jestem twoją rzęsą,

twoim oka mgnieniem.

 

Śnię, że jestem jedną z twoich drwin,

że ci śpiewam i prasuję jeans,

że dla ciebie jestem – 

kimś.

 

31 X 2025

[Lenore Grey]

@Ernest Guzik

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

O, to mój ulubiony fragment :⁠^⁠)