Poród

[aff]

 

Skra — ziarnopłon wiosenny.

Pchli bluszczyk kurdybanek.

Tam żeliwny tulipan

barwą jakby kowalej.

 

Napowietrznym pierwiosnkiem

klon się wybił z betonu.

Z gęstym skrzekiem, pachnidła

żabią z drzew owocowych.

 

Niepokoju bezsenność,

gdy się w końcu przebija

pąk ostatni orzecha

z pierwszym trudem mozołu.

 

 

Edytowane 4 godziny temu przez aff (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@aff - miniatura przedstawia proces wzrostu i kiełkowania natury jako uniwersalne zjawisko, w którym, mimo zmieniających się gatunków, dynamika rozwoju zachowuje wspólny pierwiastek. Autor zestawia delikatność młodych zawiązków z twardymi powierzchniami, takimi jak żeliwo, beton, skorupa orzecha, co silnie podkreśla witalność

i niepowstrzymaną siłę procesów życiowych. Obraz orzecha przebijającego się

z trudem oraz metafora kowala, który w tym kontekście jawi się raczej jako alchemik, dopełniają wizji natury jako potężnej, niemal magicznej energii.

@aff W naturze siła!

Edytowane 3 godziny temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

@aff... ten .. porodzik.. jest subtelny i bardzo przyjemny w czytaniu... :)