Nie szerzyłbym defetyzmu, bo osoby, które tkwią w chorobie mogą uznać, że nie ma dla nich ratunku. Nałóg to nie wyrok. Znam dziesiątki, jeśli nie setki dzielnych kobiet i mężczyzn, którzy są wolni od czynnego uzależnienia od wielu, wielu lat - bez substytutów.
Nie szerzyłbym defetyzmu, bo osoby, które tkwią w chorobie mogą uznać, że nie ma dla nich ratunku. Nałóg to nie wyrok. Znam dziesiątki, jeśli nie setki dzielnych kobiet i mężczyzn, którzy są wolni od czynnego uzależnienia od wielu, wielu lat - bez substytów.
Nie szerzyłbym defetyzmu, bo osoby, które tkwią w chorobie mogą uznać, że nie ma dla nich ratunku. Nałóg to nie wyrok. Znam dziesiątki, jeśli nie setki dzielnych kobiet i mężczyzn, którzy są wolni od czynnego uzależnienia od wielu, wielu lat - bez substytów.
Nie szerzyłbym defetyzmu, bo osoby, które tkwią w chorobie mogą uznać, że nie ma dla nich ratunku. Uzależnienie to nie wyrok. Znam dziesiątki, jeśli nie setki dzielnych kobiet i mężczyzn, którzy są wolni od choroby od wielu, wielu lat.
@Anastazja1 Dziękuję za Twoje odczucia. Chciałbym się zgodzić choć z jedną Twoją uwagę i nie mogę, mimo starań, a wprowadzam korekty po uwagach. Pozostawiam Cię z nimi samą.
Nie przyjaźnię się z AI tak, żeby pozwalać jej pisać piosenki - sprawdziłem, jak jej to tragicznie wychodzi :-) Ale są przypadki "gwiazd-celebrytek", które czerpią teksty i muzykę z AI i chwalą to sobie, np. "AnQa Songwriter."
Nie mamy (z AI) również innych intymnych związków. Teksty wszystkich piosenek są moje i akceptuję wybraną przez siebie formę muzyczną. Zdanie odrębne można i trzeba mieć, będąc twórcą, jak Ty i ja. Ot licentia poetica. Pozdrawiam.
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
Przez violetta · Opublikowano
Przez LessLove · Opublikowano
Przez Natuskaa · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Dobrze jest mieć takie ślady z dzieciństwa. Można zamknąć oczy i wrócić do tego klimatu. Posłuchać jak krople deszczu z przeciekającego dachu kapią do metalowych misek, a potem usiąść przy piecu i dorzucać chrustu, żeby obiad się w końcu ugotował. Piękny wiersz. Pozdrawiam :)
