Ludzki las chłodu w centrum.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Ludzki las chłódu w centrum"

 

Przez ten ruchomy las ludzki,

w jednostajnym, tępym szumie,

idziesz środkiem, cicho mkniesz,

co tak trudno jest zrozumieć.

Mijasz te martwe fasady –

wzrok ślizga się po wystaw szkle,

w rytmie świateł lekko zwalniasz,

by w tym wszystkim nie zgubić się.

 

W pełnej pustce taki obcy –

jakby za srogą pokutę –

niesie przez białe cię pasy

twoje życie już nadpsute.

Są nikim zarazem wszystkim,

w porannym, szarym pośpiechu,

między dumą a swym wstydem,

wciąż im brakuje oddechu.

 

To las bez drzew, w którym coś drży,

 już tylko pogłosem echa,

Gniew nie daje im oparcia,

życie do nich się nie uśmiecha. 

Chciałbym im/nam podarować

choćby iskrę jasności

lecz oni drwią z tych moich słów – że dobroć, to znak słabości.

 

Szczelnie domknięci w klatkach

własnego, gęstego milczenia,

dziwni przechodnie – każdy

powoli w cień się zamienia.

Własną miarą ich mierzysz,

choć pod skórą się opierasz,

aż wreszcie w tym ich natłoku

sam po cichu się zmieniasz.

 

Płyniemy razem wzdłuż witryn,

taflą szkła złączonych cięciw, 

odbiciem warstw codzienności 

od siebie całkiem odcięci.

Zanim nas zmierzch dopadnie,

nim noc nas w końcu pochłonie,

szukamy schronienia, azylu

w bezpiecznym, zimnym betonie.

 

Ulica głęboko odetchnie,

gdy opadną ostatnie kurze,

sprzątacze wymiotą z chodników

wszystkie te leśne iluzje.

Zostanie tylko chłód płyt,

co w pamięć głęboko zapadnie,

i ślad po kimś, kto zniknął –

tak prosto, po ludzku bezradnie.

 

 Leszek Piotr Laskowski. 

 

 

[Poet Ka]

@Leszek Piotr Laskowski -

w wierszu miast natury, jak dotychczas było, pojawia się duże miasto i ciekawa metafora- "las ludzki", obserwujemy reakcję podmiotu lirycznego na urbanizm- pojawia się stan zagubienia, walki emocji- zawieszenia między dumą a wstydem, samotności w tłumie, no i braku akceptacji dla słabości, pomimo że każdego dnia ktoś niknie i zostaje po nim tylko ślad. Egzystencjalne.

Edytowane 4 godziny temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

Przejmujący obraz miejskiej alienacji. Ten "las bez drzew" to niezwykła metafora tłumu, w którym każdy jest sam. Miasto rzeczywiście jest siłą, która nas przetwarza - dlatego uciekam na wieś. :)))