Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ona już tam była. Podczas burzy schowaliśmy kilka takich okrągłych, przepasanych czerwonymi wstążkami. Nie chciałem wierzyć, ale Misteria już bardziej akuratna być nie mogła. W trakcie podejmowania kolejnych wyzwań, mających na celu utwierdzenie nas w przekonaniu jak jesteśmy odlotowi, umknęła nam jedna ważna rzecz, a mianowicie: rozpuściliśmy się w złoty płyn i nikt z tych, na których opini i zachwycie nam zależało nie był w stanie nas zobaczyć. Kurwa, czyżbyśmy stali się niewidzialni!? A nasza doskonałość, owszem była pod ręką, zawinięta w szary papier z opisem "opakowanie zastępcze" i "do użytku wewnętrznego". O zgrozo! Padliśmy na kolana, lecz okazało się, że my nie mamy kolan! Swobodna gra umysłu, żonglującego naszymi własnymi myślami, zaczynała nas odrobinę irytować. "Co jest doktorku?" - zdołal wydusić z siebie jeden z naszych, znajdując się w stanie kompletnego pomieszania. On jednak w odpowiedzi wypiął na nas swój wielki Nieograniczony Tyłek i puścił ogromnego śmierdzącego bąka, usypiając przynajmniej na jakiś czas kilka przeszkadzających uczuć. "Dobra, musimy zająć się tym, co mamy przed nosem. Narkoza działa tylko jakiś czas" - rzucił Ten Co Lubi Jeździć Na Rowerze.
Podczas, gdy uciążliwe emocje smacznie spały, a na ich okrągłych księżycowych buzinkach malował się uśmieszek, my ciężko pracowaliśmy oczyszczając strumień. Myśli, idee i koncepcje wzięły nogi za pas, a przekonania przeszły na drugi brzeg. Opozycja szukała świeżej krwi.
Tymczasem Misteria siedziała w wiklinowym fotelu, ćmiła cygaro i bujając się w rytm choroby sierocej mamrotała: "To tylko iluzja".

Opublikowano

Ot i Anko, Aksjo i JAcku!!! - dziękuję Wam serdecznie za odwiedzinki i ciepłe komentarze :-)). Przepraszam za brak wcześniejszej odpowiedzi, ale przepadłam w czeluściach Wesołego Miasteczka. W końcu ktoś musi sprzedować te bilety, pra?? :-))) Pozdróweczka/B.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • a może morze jesteśmy sami bez uniesień bez fal namiętności noc otula nas rybim ogonem łuszczą się sny rozmaite zimno drapie się za głowę panele podłogowe imitują mokry piach i senną plażę na odludziu chore zatoki dokuczają nieobecnym dryfujące myśli wyrzuciło na brzeg zrywamy się zachłannie każdy w swoją muszlę
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Odbiliśmy od nabrzeża. Sternik skierował prom silnie na sterburtę, pozwalając by śruby złapały energię nurtu. Delta rzeki była jak zawsze spokojna. Zakole portu pamiętało jeszcze czasy francuskich eskard i niewolniczych barek. Wszędzie tylko grząski muł,  czarne cuchnące błoto  i brunatne, nieprzejrzyste fale. Taka była powierzchnia. Klucz do prawdziwego koszmaru.     A było nim dno. Pełne tanich oparów bimbru, duchów secesyjnych posiadłości, upiorów dawnych zarządców plantacji, czarnych potomków kultystów  voodoo i hoodoo. Zioła, kości i krew  na poświęconych kartach tarota. Dym czarnych świec, okadzający nagie, spocone ciała. Młode wiedźmy z dredami na głowie, szepczące w ciemnych zaułkach strychów  zaklęcia ochronne, ze starych, nadpalonych woluminów. Przywołani z niebytu  zaoranych przed laty cmentarzysk. Lgną ochoczo słowa dusz, na języki kapłanek.     Namorzynowy las był głuchy. Ginęło w nim światło i dźwięk. Ludzie także. I to nie w paszczach  ukrytych w toni aligatorów. Był to swoisty labirynt natury. Nie tej dobrej i ułożonej. A dzikiej i sadystycznie szalonej. Wysepki wyrastały z bagien. Liche, kruche i niestabilne. Oczy drapieżników śledziły każdy krok. Czasami jedynie rzeka wydała cichy plusk, szuwary zaszeleściły  szargane nie wiatrem a grozą. Drzewa pękały z trzaskiem  osuwając się do wodnego grobu. Ptaki milczały. Nie ze strachu a z klątwy ciszy.     Gdzieniegdzie dostrzec można było  zalążek ognia czy dymu. Ogniska miejscowych metysów. Czerwonych diabłów tych włości. Mieszkali daleko w lasach lub na samotnych odizolowanych wysepkach. Po nocach niosły się odgłosy bębnów. Modlitw i błagań do prastarych bóstw. Kultów wyklętych przed wiekami. Skakali dziko przez ogień, wychwalając imiona zapomniane o których ludzkość  nie powinna mieć już wiedzy.     Płynąłem do domu. Wracałem z ciemności do światła. Prom wszedł na kurs. Mijał rybackie łodzie i kutry. Stare motorówki i łodzie wiosłowe. Barki załadowane węglem. Promy i statki pasażerskie  a nawet mniejsze okręty  marynarki i straży przybrzeżnej.     Na Long Brigde wjechała  z donośnym gwizdem  lokomotywa ze składem. Mijała te wszystkie domy, gospodarstwa, farmy i cmentarze. Pełne historii, bólu, łez i rdzy. Ten skład nazywają imieniem tego miasta. Jego synem i dumą. Na gwizd lokomotywy  odpowiedziały syreny morskich jednostek. Byliśmy wolni. Czując jednak cały czas, ołowianą kulę z łańcuchem przy nodze.            
    • @hollow man Hahaha

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...